บทที่ 163: คดีการหายตัวไปของเหยาฉางเจียง

สายตาของท่านเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายมณฑล กวาดมองผ่านใบหน้าที่แน่วแน่และเคร่งขรึมทีละใบหน้า เหล่านี้ล้วนเป็นหัวกะทิของระบบการเมืองและกฎหมายของมณฑลเหลียวตง สุ่มหยิบออกมาสักคน ก็ล้วนแต่เป็นข้าราชการฝ่ายการเมืองและกฎหมายที่ยอดเยี่ยมที่เคยสร้างผลงานและได้รับรางวัล ในหมู่พวกเขามีทั้งสหายเก่าที่มีประสบการณ์โชกโชนอย่างหมิ่นซงเทา รองประธานศาลเมืองอันผิง, หยางอี้ฉวิน รองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายเมืองไป๋เหอ และยังมีสหายหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยเลือดร้อนและพลังในการทำงานอย่างอันซิน หัวหน้าแผนกตรวจสอบและอนุมัติหมายจับของสำนักงานอัยการเมืองทงหยวน และโจวอี้ ผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

เติ้งย่าตงฝากความหวังอย่างสุดซึ้งไว้กับทีมสืบสวนเฉพาะกิจที่ก่อตั้งขึ้นจากหัวกะทิทั้งสิบห้าคนนี้... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... เขาคาดหวังอย่างยิ่งว่า ‘ท่านผู้กองโจว’ ผู้โด่งดังจะสามารถแสดงพลังอันน่าอัศจรรย์ออกมาได้อีกครั้ง!

หลังจากที่ทีมสืบสวนเฉพาะกิจได้จัดตั้งขึ้น ก็ได้เข้าประจำการที่ ‘ศูนย์ปฏิบัติการคดี’ ที่กรมตำรวจมณฑลจัดหาให้เป็นพิเศษทันที—อาคารสำนักงานเก่าที่สวนหลังบ้าน ในช่วงเวลาต่อไป... นอกจากการออกไปทำคดีข้างนอกแล้ว... การทำงานประจำวันรวมถึงการกินอยู่หลับนอนของพวกเขา ก็จะอยู่ที่นี่ แม้ว่าจะเป็นอาคารเก่า... แต่ก็ไม่ใช่ห้องซอมซ่อ

ใช้คำพูดของท่านหัวหน้าอันซินก็คือ... อาคารเก่าเหมือนกัน... แต่ตึกเก่ากับตึกเก่ามันไม่เหมือนกัน... นี่ก็เหมือนกับเขากับโจวอี้... เป็นข้าราชการหนุ่มเหมือนกัน... คนหนึ่งสามสิบห้า... อีกคนยี่สิบเจ็ด! ความหมายนอกเหนือจากคำพูดก็คือ... ตึกเก่าของกรมตำรวจมณฑลเมื่อเทียบกับอาคารสำนักงานของสำนักงานอัยการเมืองทงหยวนของพวกเขาแล้ว... ไม่ว่าจะเป็นซอฟต์แวร์หรือฮาร์ดแวร์... นั่นก็แข็งแกร่งกว่ามาก

ท่านผู้กองโจวได้แต่ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร... อย่าเห็นว่าหยางเฉิงเป็นแค่เมืองระดับอำเภอ... แต่งานสร้างภาพไม่ได้ทำน้อยเลย... อาคารสถานีตำรวจในปัจจุบัน... เพิ่งจะส่งมอบใช้งานได้ไม่ถึงสามปี... ตั้งแต่ในจรดนอกโดยพื้นฐานแล้วยังใหม่เอี่ยม... สภาพแวดล้อมในการทำงานนั่นเรียกได้ว่าสบาย!