บทที่ 165: ตั้งข้อสงสัยอย่างกล้าหาญ

ชั้นหก... หน้าประตูบ้านของเจี่ยงฝูซิง ท่านผู้กองโจวใช้แผนเดิมซ้ำ... ทุบประตูเสียงดัง โครมๆ

อันซิน, เกาเหล่ย และเจ้าหน้าที่สืบสวนมองออกแล้วว่า... แผนนี้ของท่านผู้กองโจวยังคงเป็นการเคาะภูเขาสะเทือนเสือ— เมื่อคนที่มีความผิดในใจ... ในสถานการณ์ที่ไม่มีการเตรียมใจ... จู่ๆ ก็มีตำรวจมาเคาะประตูหน้าบ้าน... โดยปกติแล้วก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงการแสดงอารมณ์ที่ผิดปกติออกมา เช่น ตื่นตระหนก, ตึงเครียด... แน่นอนว่า... ยกเว้นพวกที่มีสภาพจิตใจแข็งแกร่งเป็นพิเศษ... หรือมีความสามารถในการต่อต้านการสืบสวนอยู่บ้าง

ทุบอยู่พักหนึ่ง... ดูเหมือนจะไม่มีใครอยู่บ้าน แต่ท่านผู้กองโจวก็ยังไม่ยอมแพ้... ทุบประตูไปพลางตะโกนเสียงดังไปพลาง “เจี่ยงฝูซิง! รีบเปิดประตู! เรารู้ว่าแกอยู่ในบ้าน! อย่าหลบอยู่ข้างในไม่ส่งเสียง!”

อันซินอดไม่ได้ที่จะเตือน “ท่านผู้กองโจวครับ... อาจจะไม่อยู่จริงๆ...” ยังไม่ทันจะพูดจบ... ก็ได้ยินเสียงประตู แกร๊ก เปิดออก... ชายฉกรรจ์วัยกลางคนร่างกำยำตัดผมสั้นเกรียนคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู... จ้องมองโจวอี้และคนอื่นๆ ด้วยดวงตาที่ขี้เซา... แล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “เคาะๆๆ! เคาะอะไรกันนักหนา? ตำรวจแล้วจะแน่เหรอ? ตำรวจแล้วจะไม่ให้คนนอนเลยรึไง?”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเกรี้ยวกราดขนาดนี้... ท่าทีของท่านผู้กองโจวก็พลันเปลี่ยนเป็นใจดีอย่างยิ่ง... น้ำเสียงก็อ่อนโยนราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ... แตกต่างจากภาพลักษณ์ที่หยาบคายตอนที่ทุบประตูเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง “คุณคือเจี่ยงฝูซิงสินะครับ... เราคือเจ้าหน้าที่จากกรมตำรวจมณฑล... มาหาคุณเพื่อตรวจสอบเบาะแสบางอย่างเกี่ยวกับคดีการหายตัวไปของเหยาฉางเจียงครับ”