บทที่ 166: ศิลปะมีต้นกำเนิดมาจากชีวิต... และบางครั้งชีวิตก็เหนือกว่าศิลปะ!

อันซินรีบหันไปมองรองอัยการสูงสุดหม่าเพื่อขอความเห็น เมื่อเห็นท่านอัยการหม่าพยักหน้า เขาก็เอ่ยปากพูด “ผมได้อนุมานตามแนวคิดของท่านผู้กำกับโจวมาโดยตลอด... ถ้าหากเหยาฉางเจียงถูกฆาตกรรม... แล้วเหตุผลที่จนถึงตอนนี้ยังไม่พบศพคืออะไร?”

“เมื่อพิจารณาจากคดีฆาตกรรมหลายๆ คดี... วิธีการทำลายศพและหลักฐานที่ฆาตกรใช้บ่อยที่สุด... ก็คือการนำศพไปฝังไว้ใต้ดิน! และเพื่อไม่ให้ถูกคนพบ... สถานที่แห่งนี้ไม่ก็ต้องเป็นป่าเขารกร้างที่ห่างไกลผู้คน... หรือไม่ก็... อยู่ในบริเวณบ้านส่วนตัวของฆาตกร! ดังนั้นผมจึงคิดว่า... ท่านผู้กองโจวน่าจะอาศัยการตัดสินเช่นนี้... ถึงได้ขอให้มีการตรวจสอบอสังหาริมทรัพย์ของฟู่ลี่หงและคนอื่นๆ ครับ!”

โจวเหล่ยก็พยักหน้าพูด “ในระหว่างการสอบสวน... ดิฉันสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง... ตอนที่ท่านผู้กำกับโจวพูดคำว่า ‘ถ้าเหยาฉางเจียงใต้พื้นดินมีจิตรับรู้’... มือขวาของเหยาเป้ยเป้ยก็กำไม้ค้ำยันแน่น... นี่หมายความว่าอะไร? นี่หมายความว่ามีคำสำคัญ... ไปกระตุ้นเส้นประสาทของเธอ! ดิฉันคาดเดาว่าคำสำคัญคำนี้... น่าจะเป็น ‘ใต้พื้นดิน’ ค่ะ!”

เก่งมาก! ท่านผู้กองโจวมองอัยการทั้งสองคนด้วยสายตาแปลกๆ... ในใจอดไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ... ช่างเป็นเพื่อนร่วมทีมระดับเทพจริงๆ! เหตุผลที่ยกมาและหลักฐานประกอบที่ให้มา... ยังครบถ้วนและสมเหตุสมผลกว่าที่เขาเตรียมไว้อีก! ไม่มีที่ติเลยแม้แต่น้อย! จากตรงนี้ก็สามารถมองออกได้ว่า... สองท่านนี้ไม่ใช่แค่มาเพื่อจะนอนมาจริงๆ!

“แล้วแรงจูงใจในการก่ออาชญากรรมล่ะ?” ในแววตาของหลิวหมิงเจือปนแววดีใจอยู่บ้าง... แล้วถามต่อ... แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีหลักฐานโดยตรง... แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่า... คดีได้ปรากฏจุดทะลวงแล้ว และขอเพียงแค่เจาะลึกไปตามจุดทะลวง... ก็จะต้องมีผลเก็บเกี่ยวอย่างแน่นอน!