บทที่ 167: แกนี่มันหาลูกเขยได้ดีจริงๆนะ!

เมื่อเจี่ยนว่านเหยียนรับโทรศัพท์เสร็จแล้วกลับมา... ลั่วชิงหัวก็สังเกตได้อย่างเฉียบแหลมว่า... สีหน้าและบารมีของอีกฝ่าย... เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนอย่างยิ่ง

“ถ้าหาก ‘ปัญหาไม่ใหญ่’ ล่ะก็... ผมก็จะเคารพความเห็นของท่านผู้เฒ่าซุนอย่างแน่นอน... แต่ดูจากสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว... ผมเห็นว่าการสืบสวนยังคงมีความจำเป็น!” เจี่ยนว่านเหยยียนยิ้มมองลั่วชิงหัว... แล้วให้คำตอบที่แฝงไว้ด้วยความหมายลึกซึ้ง

ท่านผู้ว่าการลั่วสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย... เพราะประโยคนี้ของอีกฝ่ายเป็นการบอกเขาอย่างชัดเจนว่า—ปัญหาของเซี่ยปิ่งคุนใหญ่มาก... การสืบสวนจะหยุดไม่ได้! อะไรคือสาเหตุ... ที่ทำให้ท่าทีของเจี่ยนว่านเหยียนแข็งกร้าวขึ้นมาขนาดนี้? ต้องเป็นโทรศัพท์สายเมื่อกี้นี้อย่างแน่นอน! และเนื้อหาของโทรศัพท์... ก็ย่อมต้องเกี่ยวข้องกับเซี่ยปิ่งคุน!

ด้วยความสงสัยที่ไม่เข้าใจ... ลั่วชิงหัวก็กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีต่อมา... รายงานลับจากกรมตำรวจมณฑล... ก็ได้ไขปริศนาในใจของท่านผู้ว่าการลั่วได้สำเร็จ—คดีการหายตัวไปของเหยาฉางเจียงที่ค้างคามาสามปีคดีนั้น... เมื่อกี้นี้เอง... ได้ถูกทีมสืบสวนเฉพาะกิจที่เพิ่งจะจัดตั้งขึ้นใหม่ของกรมตำรวจมณฑลคลี่คลายแล้ว

โครงกระดูกของเหยาฉางเจียงถูกพบแล้ว... ผู้ต้องสงสัยก็ถูกควบคุมตัวในที่เกิดเหตุ ผู้สมรู้ร่วมคิดอีกสองคน... ก็กำลังอยู่ระหว่างการสอบสวน และที่สำคัญกว่านั้น... ผู้บงการเบื้องหลังของคดีฆาตกรรมครั้งนี้... ได้ชี้เป้าไปยังคุนหนิงกรุ๊ปแล้ว! โจวอี้! เป็นโจวอี้อีกแล้ว!