บทที่ 173: กฎหมายกับน้ำใจ

“วันนี้ที่ผมจะมาพูดคุยกับทุกท่าน... เป็นหัวข้อที่มักจะถูกกล่าวถึงและศึกษาอยู่เสมอ... แต่ในกระบวนการปฏิบัติจริงกลับยากที่จะรักษาสมดุลที่แม่นยำได้มาโดยตลอด... นั่นก็คือ—‘กฎหมายกับน้ำใจ!’” เสียงที่ทุ้มต่ำและสงบนิ่ง... ผ่านการส่งผ่านและขยายเสียงของไมโครโฟนและเครื่องขยายเสียง... ดังเข้าหูของทุกคนในที่นั้นอย่างชัดเจน

นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ที่นั่งอยู่... รีบเงี่ยหูฟังทันที... พวกเขาอยากจะฟังว่า... ท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจหนุ่มที่พวกเขาถือเป็นไอดอลคนนี้... จะมีความเห็นที่เป็นเอกลักษณ์ต่อหัวข้อนี้อย่างไร

“ประโยคหนึ่งที่เรามักจะได้ยินกันบ่อยๆ... ‘กฎหมายย่อมไม่สวนทางกับน้ำใจคน’... แต่เราก็มักจะได้ยินอีกว่า ‘กฎหมายย่อมไม่มีข้อยกเว้น’!”

“ผมเชื่อว่าทุกท่านคงจะเข้าใจดี... กฎหมายย่อมไม่สวนทางกับน้ำใจคน... หมายถึงการบัญญัติและการบังคับใช้กฎหมายไม่สามารถจะแยกออกจากศีลธรรมและความรู้สึกร่วมกันของมนุษย์ได้”

“ส่วนประโยคหลัง ‘กฎหมายย่อมไม่มีข้อยกเว้น’... หมายถึงจะต้องมีกฎหมายก็ต้องปฏิบัติตาม... ต่อหน้ากฎหมายไม่อนุญาตให้เอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาปะปน!”