บทที่ 172: รางวัลจากการสำเร็จภารกิจของท่านได้เข้าบัญชีแล้ว

“โจวอี้... กินกับข้าวเยอะๆ... ช่วงนี้งานคงจะหนักสินะ... ดูสิผอมไปเลย... มา... เติมข้าวอีกหน่อย... เด็กหนุ่มตัวโต... ชามเดียวที่ไหนจะพอ...” บนใบหน้าของภริยาท่านเลขาธิการฉายประกายความเป็นแม่ที่ใจดีและอ่อนโยน... ในแววตาไม่ปิดบังความพึงพอใจและความรักที่มีต่อว่าที่ลูกเขยคนนี้... ตัวเธอเองแทบจะไม่ได้ขยับตะเกียบเลย... เอาแต่คอยคีบกับข้าวให้โจวอี้

ท่านเลขาธิการเจี่ยนรินเหล้าให้โจวอี้ด้วยตัวเอง... นี่ไม่ใช่การที่เขาลดตัวลงมา... แต่เป็นเพราะเขาเห็นว่า... ไม่ว่าใครก็ตามที่สร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่ปานนี้... ก็สมควรที่จะได้รับการปฏิบัติเช่นนี้... ยิ่งไปกว่านั้น... อีกฝ่ายยังเป็นลูกเขยของเขา!

เจี่ยนซูเยว่ในชีวิตนี้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นอากาศธาตุที่ไม่มีใครสนใจ... ข้าวเย็นมื้อนี้... ประโยคเดียวที่แม่พูดกับเธอก็คือ—เยว่เอ๋อร์... อย่ามัวแต่กินเอง... ตักข้าวให้โจวอี้สิ! จิ๊จิ๊! ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว... ในใจของท่านพ่อท่านแม่... ลูกสาวแท้ๆ ก็สู้ลูกเขยที่ดีไม่ได้แล้ว!

โจวอี้ก็สังเกตเห็น... ท่าทีของว่าที่พ่อตาแม่ยายที่มีต่อเขานับวันยิ่งเป็นกันเองมากขึ้น... หากคำนวณตามความคืบหน้านี้... บางทีอย่างช้าที่สุดปีหน้า... เขาก็จะสามารถแต่งท่านทนายเจี่ยนเข้าบ้านได้แล้ว!

“โจวอี้... เธอมาดำรงตำแหน่งที่หยางเฉิงก็เกือบจะครบปีแล้ว... ต่อไป... ตัวเธอเองมีความคิดอะไรไว้บ้างไหม?” เจี่ยนว่านเหยียนชนแก้วกับว่าที่ลูกเขย... แล้วถามด้วยสีหน้าที่อ่อนโยน