บทที่ 175: วีรบุรุษช่วย สตรีงาม

ริมฝีปากของหม่าเสี่ยวลี่ขยับอยู่สองสามที... สุดท้ายก็ไม่ได้มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมา เพราะคำถามนี้... เธอตอบไม่ได้จริงๆ! โกศอัฐิและรูปถ่ายที่เคยชูไว้เหนือศีรษะ... ค่อยๆ ลดลงมาตามแขนอย่างช้าๆ... หม่าเสี่ยวลี่รู้ดีว่า... ความพยายามของเธอ... ล้มเหลวแล้ว!

ภาพที่เธอจินตนาการไว้... ท่ามกลางสายตาของคณาจารย์และนักศึกษากว่าพันคน... ต่อหน้ากล้องของสถานีโทรทัศน์มณฑล... ตั้งคำถามสะท้านวิญญาณต่อท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจผู้สูงส่ง... ทำให้ท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจที่อาศัยอำนาจบาตรใหญ่และดูหมิ่นชีวิตมนุษย์คนนี้ต้องถูกประณามทางศีลธรรม... ไม่ได้เกิดขึ้น

กลับกัน... ตัวเธอเองกลับต้องตกอยู่ในสภาพจนด้วยเหตุผล... พ่ายแพ้ย่อยยับ... ภายใต้การย้อนถามที่แหลมคมและไร้ช่องโหว่ของอีกฝ่าย อันที่จริง... ตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายบรรยายและตอบคำถามของเพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ แล้ว... เธอก็ได้ค้นพบถึงวาทศิลป์และความสามารถในการโต้แย้งที่เหนือชั้นของอีกฝ่ายแล้ว... เพียงแต่ว่า... ความตั้งใจที่แน่วแน่และความหวังอันแรงกล้าได้ขับเคลื่อนให้เธอ... สุดท้ายก็ยังคงเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความท้าทาย

ในใจของหม่าเสี่ยวลี่เต็มไปด้วยความจนใจและความขมขื่นอย่างสุดซึ้ง คู่ต่อสู้ที่เธอต้องเผชิญ... แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ! แข็งแกร่งจนทำให้เธอแทบจะสิ้นหวัง! เพียงแค่ตัวเธอคนเดียว... ไม่มีทางที่จะเอาชนะอีกฝ่ายได้อย่างแน่นอน! แต่ในตอนนี้... จะมีใครสามารถช่วยเธอได้อีก?

“รีบให้เธอลงไป!” รองอธิการบดีเกาเซิงเสวียสั่งการอย่างฉุนเฉียว อาจารย์จากฝ่ายวิชาการได้เข้าไปยึดไมโครโฟนในมือของหม่าเสี่ยวลี่คืนอีกครั้ง... ทว่าในตอนนั้นเอง... ก็ได้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น