บทที่ 176: ข้าพเจ้าได้ทำอย่างสุดใจแล้ว

รองอธิการบดีเกาเซิงเสวียทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว... มาอีกแล้วพวกชอบหาเรื่อง! และท่านนี้เมื่อเทียบกับกู้เซินหงแล้วยิ่งหนักกว่า... ดาวโรงเรียนคนปัจจุบัน... อัจฉริยะแห่งคณะนิติศาสตร์... ที่สำคัญคือเด็กคนนี้ฉลาดมาตั้งแต่เด็ก... ตอนที่เรียนอยู่ชั้นประถมปีที่ห้า... ก็เคยเขียนเรียงความเรื่อง ‘คุณพ่อผู้เป็นนายอำเภอของฉัน’... ได้รับรางวัลรองชนะเลิศในการประกวดเรียงความ

การปรากฏตัวของดาวโรงเรียนเซี่ย... ทำให้บรรยากาศในหอประชุมพลุ่งพล่านถึงขีดสุดในทันที นักเรียนชายจำนวนไม่น้อยที่สนับสนุนท่านผู้กำกับโจว... ก็เข้าสู่โหมดทาสรักโดยอัตโนมัติ... เข้าร่วมค่ายโต้เถียงฝ่ายตรงข้ามของเซี่ยหมิงเยว่

สำหรับผู้ท้าชิงคนใหม่... สีหน้าของท่านผู้กองโจวไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยในยุคนี้... คนที่ชอบท้าทาย ‘ผู้มีอำนาจ’ มีอยู่ไม่น้อย... และหากสืบสาวถึงสาเหตุ... บ้างก็เพื่อแสดงความคิดเห็นเชิงวิพากษ์... บ้างก็เพื่อแสดงความสามารถส่วนตัวดึงดูดความสนใจ... บ้างก็แค่ขวางหูขวางตาท่าทีที่สูงส่งของผู้มีอำนาจ... และยังมี... ที่เป็นปฏิกิริยาตอบสนองตามเงื่อนไข... เถียงเพื่อเอาชนะ! โจวอี้ไม่รู้และก็ไม่อยากจะรู้ว่านักเรียนสองคนนี้จัดอยู่ในประเภทไหน... ท่าทีของเขามีเพียงคำเดียว... ‘ตอกกลับ’ เป็นอันจบ!

“ผมไม่ทราบ... ว่าอะไรทำให้เพื่อนนักศึกษาเซี่ยเกิดความเข้าใจผิดเช่นนี้! หรือจะพูดอีกอย่างก็คือ... คุณคิดว่าตรงไหนที่ผมไม่ได้ปฏิบัติตามความยุติธรรมในกระบวนการ?”

เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของโจวอี้... เซี่ยหมิงเยว่ก็พูดอย่างไม่รีบร้อน “ตามสถานการณ์ในตอนนั้น... นอกจากจะวิสามัญฆาตกรรมหม่าเอ้อร์ลี่ในที่เกิดเหตุแล้ว... ฉันคิดว่าท่านอย่างน้อยก็ยังมีทางเลือกอีกสามทาง... ทางเลือกที่หนึ่ง: ส่งคนไปเกลี้ยกล่อม, เจรจากับหม่าเอ้อร์ลี่... ทางเลือกที่สอง: แสวงหาวิธีการใช้กำลังอื่นๆ เพื่อจับกุมหม่าเอ้อร์ลี่... ทางเลือกที่สาม: สั่งให้พลซุ่มยิงยิงที่แขนข้างที่ถือมีดของหม่าเอ้อร์ลี่!”