บทที่ 177: ข่าวดีจากห้องคลอด

“ศึกษาให้กว้างขวางเพื่อขัดเกลาตน... แยกแยะให้ชัดเจนแล้วลงมือทำอย่างจริงจัง... นี่คือคติพจน์ของมหาวิทยาลัยครูเหลียวตง! ผมเชื่อว่าทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่... ย่อมเข้าใจความหมายของแปดคำนี้ได้ดีกว่าผม... และใน ‘การแยกแยะให้ชัดเจน’ นี้... ผมคิดว่าก็ควรจะรวมความหมายของ ‘การแยกแยะผิดชอบชั่วดี’ เข้าไปด้วย... แล้ว... อะไรคือ ‘ความถูกต้องและไม่ถูกต้อง’?” ท่านผู้กองโจวกวาดสายตามองทั่วทั้งห้อง... เสียงใสกระจ่างและทรงพลัง

“เมื่อญาติของคุณก่อกรรมทำชั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ทางเลือกของคุณควรจะเป็นการนิ่งเงียบ... ทำเป็นมองไม่เห็น... และแสร้งทำเป็นไม่รู้เหรอครับ?” หม่าเสี่ยวลี่ก้มหน้าลงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด... ในตอนนี้... ในใจของเธอไม่กล้ามีความคิดที่จะโต้เถียงเลยแม้แต่น้อย

“เมื่อเพื่อนของคุณใช้ชื่อของการเรียกร้องสิทธิ์มาทำการใช้ศีลธรรมเป็นเครื่องมือ... ทางเลือกของคุณควรจะเป็นการช่วยกระพือไฟ... อวดอ้างตน... และดึงดูดสายตาผู้คนเหรอครับ?” กู้เซินหงกับเซี่ยหมิงเยว่หน้าแดงก่ำ... ในใจรู้สึกอับอายอย่างที่สุด

“ฉันไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่คุณพูด... แต่ฉันจะปกป้องสิทธิ์ในการพูดของคุณจนตัวตาย! นี่คือคำคมที่ล้ำค่า... แต่ขอให้ทุกท่านจดจำไว้จุดหนึ่ง... นั่นก็คือ... การพูดและการโต้เถียงทั้งหมดที่ไม่ยึดถือข้อเท็จจริงเป็นพื้นฐานและจงใจสับสนผิดชอบชั่วดี... โดยเนื้อแท้แล้วก็คือการพาล!” น้ำเสียงของท่านผู้กองโจวไม่ได้เข้มงวด... ทว่ากลับไม่ส่งผลกระทบต่อคำพูดที่ทิ่มแทงใจคนทีละประโยค... ที่สร้างความเสียหายคริติคอลเป็นทวีคูณต่อสภาพจิตใจของหม่าเสี่ยวลี่, กู้เซินหง และเซี่ยหมิงเยว่ทั้งสามคน ทุกประโยคไม่ได้เอ่ยชื่อของพวกเขาสามคน... แต่ความจริงแล้วทุกประโยคล้วนแต่พูดถึงพวกเขา ทุกประโยคเหมือนกับฝ่ามือที่ตบลงบนใบหน้าอย่างไม่เลือกที่... ตบจนใบหน้าของพวกเขาร้อนผ่าวและเจ็บปวด!

สไตล์ที่ทั้งหมดของผู้กองโจว... ก็คือแค้นต้องชำระแบบนี้แหละ เขาไม่มีทางที่จะปล่อยให้สามคนนี้เดินออกจากหอประชุมไปอย่างสบายๆ... ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว... ทุกคนต้องชดใช้ให้กับการกระทำและคำพูดของตัวเอง! คิดจะไปตบหน้าคนอื่น... ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกคนอื่นตบหน้ากลับ!