บทที่ 181: โบราณว่าลูกเขยเหมือนลูกชายครึ่งหนึ่ง

ขอยืมว่าที่ลูกเขยของข้าไปใช้หน่อย? ท่านเลขาธิการเจี่ยนอดไม่ได้ที่จะชะงักไป... เขาอยากจะถามเพื่อนเก่าหลายปีคนนี้เหลือเกินว่า... แกมีมารยาทไหมหา?

“มีอะไรก็พูดมาตรงๆ... อย่ามาอ้อมค้อม!” เจี่ยนว่านเหยียนในใจพอจะเดาอะไรได้เลือนราง... เลยพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

“ช่วงนี้สถานการณ์ที่เจียงหนานแกก็น่าจะรู้ดี... ที่นั่นต้องการข้าราชการตำรวจที่มีความสามารถโดดเด่นและมีประสบการณ์โชกโชนอย่างสหายโจวอี้ไปช่วยดับไฟอย่างเร่งด่วน” ท่านรัฐมนตรีเซียวอธิบายเจตนาพลางยิ้ม

เจี่ยนว่านเหยียนพอได้ฟังก็ยิ้ม... แล้วตอบกลับไปอย่างไม่ปราศจากการเสียดสี “มณฑลเจียงหนานที่ใหญ่โตขนาดนั้น... จะหาคนที่มีความสามารถพอจะแบกรับภาระหนักได้สักคนไม่ได้เลยเหรอ? นี่เดินทางมาไกลเป็นหมื่นลี้มาขอยืมคนจากเหลียวตงของเรา... ตกลงแล้วเป็นความหมายของเหวยซือฉีหรือว่าเหยียนหัวเฟิง?” เหวยซือฉีที่เขาพูดถึงคือเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเจียงหนาน... ส่วนเหยียนหัวเฟิงคือผู้ว่าการมณฑลเจียงหนาน ถ้าไม่ใช่สองคนนี้... ใครจะไปเชิญท่านรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงสาธารณะผู้ยิ่งใหญ่มาช่วยพูดให้เขาได้?

“แกเดาผิดแล้ว... เป็นฉันเองที่แนะนำเขาให้เหวยซือฉี... ส่วนผู้ที่เหมาะสม... ทางฝั่งเจียงหนานตอนแรกก็มีอยู่คนหนึ่งจริงๆ... แต่ว่าไม่ค่อยจะเหมาะเท่าไหร่... หลังจากที่ท่านทนายซูเยว่ของเราชนะคดีนั้นไป... ผู้ที่เหมาะสมคนนั้นก็ไม่เหมาะสมอีกต่อไปแล้ว!” เซียวเซี่ยงเฉียนอธิบายอย่างอดทน