บทที่ 196: แกก็แค่บอกมา... ว่าทนตีนรึเปล่า?

เมื่อได้ยินคำว่า ‘ชงเขอจื่อ’ สามคำนี้... คนส่วนใหญ่บนใบหน้าก็ค่อนข้างงุนงง... มีเพียงรองหัวหน้าหน่วยถานเฟิ่งเจียวที่โพล่งอธิบายออกมา “เป็นภาษาถิ่นเทียนฝู่ค่ะ... ชงเขอจื่อ... ก็หมายความว่าล้อเล่นค่ะ!” ทุกคนถึงได้เข้าใจในทันที

“ต่อไป... คนคนนี้น่าจะยังติดต่อผมอีก... แต่เราจะนั่งรอไม่ได้... สหายถานเฟิ่งเจียวกับสิงจ้าเจีย... พวกคุณรีบไปตรวจสอบ... ในบรรดาบุคคลที่อยู่ในข่ายการสืบสวน... มีผู้ชายที่ภูมิลำเนาอยู่ที่เทียนฝู่หรือไม่... และใช้จุดนี้เป็นจุดทะลวง... ขยายขอบเขตการสืบสวนต่อไป” ท่านผู้กองโจวออกคำสั่งที่ชัดเจน

“ค่ะ/ครับ ท่านผู้กอง” ถานเฟิ่งเจียวกับสิงจ้าเจียพยักหน้าอย่างจริงจัง

หลังจากการประชุม... จิ่งเซียนเฟิงกำลังคิดจะกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเองเพื่อส่งข่าวล่าสุดให้คุณชายจ้าว... ก็ถูกโจวอี้ดึงไว้ “ผมได้ยินมาบ่อยๆ ว่า... ออนเซ็นที่ชิวสุ่ยหยวนในฉางเทียนไม่เลวเลย... ตอนเย็นมีเวลาไหมครับ... ชวนรองผู้กำกับเลี่ยวกับรองผู้กำกับเฉินแล้วก็หัวหน้าต้วน... พวกเราไปแช่กัน?” ท่านผู้กองโจวถามเหมือนไม่ใส่ใจ

จิ่งเซียนเฟิงชะงักไปเล็กน้อย... จากนั้นในใจก็เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ เขากล้าฟันธง... การที่อีกฝ่ายตัดสินใจจะไปแช่ออนเซ็นที่ชิวสุ่ยหยวน... ไม่ใช่ความคิดชั่ววูบอย่างแน่นอน... ยิ่งไม่ใช่เพราะได้ยินชื่อเสียงแล้วไป... แต่เป็น... มีเจตนาแอบแฝง! โจวอี้ไม่ก็ได้หลักฐานอะไรบางอย่างมาจาก ‘นายเจี่ยงคนนั้น’... หรือไม่ก็คือค้นพบว่าตัวตนของ ‘นายเจี่ยงคนนั้น’ เกี่ยวข้องกับชิวสุ่ยหยวน! และไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน... สำหรับคุณชายจ้าวและสำหรับเขาแล้วก็ไม่ใช่ข่าวดี! จากตรงนี้ยังสามารถมองออกได้ว่า... โจวอี้ไม่ได้ไว้วางใจพวกเขาอย่างสมบูรณ์... เพราะฉะนั้นถึงได้แอบก็บไพ่ไว้ในมือ