บทที่ 202: จะไ​​ม่เชื่อใจสหายของตัวเองได้อย่างไร?

เซี่ยเฉิงหลินนั่งอยู่บนโซฟา มองหญิงวัยกลางคนที่อยู่ตรงข้ามด้วยสายตาที่ใสกระจ่างและเปิดเผย ในสายตาของเขา ท่านรองนายกเทศมนตรีเวินคนนี้สอดคล้องกับความงามอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวชาวเจียงหนานที่อ่อนโยนและนุ่มนวลอย่างสมบูรณ์แบบ หน้าตาสวยงาม อ่อนหวานน่ารัก ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่เรียบเนียนดั่งหยก หรือรูปร่างที่อวบอิ่มกลมกลึง ไม่เพียงแต่จะไม่เห็นร่องรอยของกาลเวลาเลยแม้แต่น้อย กลับยังแผ่ซ่านเสน่ห์ของความสุขุมและน่าหลงใหลออกมา

หนุ่มน้อยไม่รู้คุณค่าป้าดี... เข้าใจผิดคิดว่าสาวน้อยคือสมบัติล้ำค่า สำหรับเซี่ยเฉิงหลินแล้ว เป้าหมายในการล่าของเขาไม่เพียงแต่จะต้องมีหน้าตาและบุคลิกที่ดี แต่ยังต้องมีสถานะพิเศษที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอีกด้วย อย่างเช่น ตำรวจ, อัยการ, ผู้พิพากษา, ครู, หมอ...

ตอนนี้เขาได้หลุดพ้นจากรสนิยมระดับต่ำที่ไม่มีความรู้สึกและเอาแต่ระบายความใคร่อย่างเดียวแล้ว สิ่งที่เขามุ่งแสวงหาคือการพิชิตทั้งร่างกายและจิตใจของเป้าหมาย หรือที่เรียกกันว่าการหลอมรวมของจิตวิญญาณและร่างกาย! ท่านรองนายกเทศมนตรีเซี่ยรู้สึกว่า ในช่วงเวลาที่เขาดำรงตำแหน่งที่ฉางเทียน จะต้องได้ใช้ช่วงเวลาที่ใกล้ชิดกลมเกลียวและน่าจดจำร่วมกับเพื่อนร่วมงานหญิงที่สวยงามและสุขุมคนนี้อย่างแน่นอน

“ผมเพิ่งจะมาถึงใหม่ๆ ยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่และผู้คน ในด้านการทำงานยังต้องให้ท่านรองนายกเทศมนตรีเวินชี้แนะอีกมากครับ” เซี่ยเฉิงหลินเก่งกาจในการซ่อนความคิดและความปรารถนาของตัวเองอย่างยิ่ง และในการปฏิบัติต่อเป้าหมายการล่าก็ไม่เคยขาดความอดทน เน้นหลักการค่อยเป็นค่อยไป เมื่อถึงเวลาก็จะสำเร็จเอง

เบื้องหลังที่ลึกซึ้ง, ภาพลักษณ์ที่สุภาพ, ท่าทีที่ถ่อมตน และความสามารถที่โดดเด่น คือสุดยอดเคล็ดวิชาที่ทำให้ผู้หญิงลดการป้องกันตัวลงโดยไม่รู้ตัวและเกิดความรู้สึกดีๆ เขาไม่ใช่พวกสมองกลวงที่ในหัวมีแต่เรื่องลามก หลักการที่เขาปฏิบัติมาโดยตลอดคือ การทำงานและผู้หญิง ต้องทำให้ดีทั้งสองอย่าง