บทที่ 215: ดูบารมีของท่านเลขาธิการโจวสิ!

“สวัสดีค่ะท่านเลขาธิการโจว ดิฉันเถียนเถียน นักข่าวจากเหลียวตงเดลี่ค่ะ ดิฉันอยากจะขอถามว่า ในฐานะที่ท่านเคยเป็นผู้รับผิดชอบคดีวางเพลิง สำหรับผลสรุปของคดีที่ท่านผู้กำกับเฉินได้ประกาศไปเมื่อครู่ ท่านมีความเห็นว่าอย่างไรคะ?” ในดวงตาดอกท้อที่สวยงามของเถียนเถียนเต็มไปด้วยความตั้งใจ ใบหน้ารูปไข่ที่ขาวสะอาดดุจหยกเขียนไว้เต็มไปด้วยความจริงจัง และในน้ำเสียงสัมภาษณ์ที่อ่อนโยนไพเราะ ก็ล้วนแต่เป็นความเป็นมืออาชีพ พอเปิดปากก็เข้าประเด็นหลักทันที และยังเหลือช่องว่างไว้บ้าง

ยังไงซะก็เป็นคนกันเอง ที่ควรจะอ่อนโยนก็ยังต้องอ่อนโยนบ้าง มิฉะนั้น ‘มีความเห็นว่าอย่างไร’ ก็จะกลายเป็น ‘เห็นด้วยหรือไม่’

“ท่านผู้กำกับเฉินพูดได้ไม่ผิดครับ งานสืบสวนคลี่คลายคดีวางเพลิง ใกล้จะถึงบทสรุปแล้วจริงๆ” โจวอี้พยักหน้าด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ เมื่อครู่คำชี้แจงสถานการณ์คดีของเฉินปินมีประมาณหลายร้อยคำ และนอกจากประโยคที่ว่า ‘งานสืบสวนคลี่คลายคดีวางเพลิงใกล้จะถึงบทสรุปแล้ว’ นี้แล้ว ที่เหลือก็คือเรื่องไร้สาระ นี่คือความคิดเห็นของเขา

เถียนเถียนเข้าใจความนัยของอีกฝ่ายในทันที เพราะเธอรู้จักผู้ชายคนนี้ดีเกินไป ดังนั้นเธอจึงเพียงแค่ถามย้ำตามพิธีประโยคหนึ่ง “แล้วมีอีกไหมคะ?” “ไม่มีแล้ว!” โจวอี้ส่ายหน้าตอบ

สื่อที่ถูกปล่อยให้เข้ามาเข้าร่วมงานแถลงข่าวในวันนี้ ส่วนใหญ่เป็นสื่อที่เป็นทางการจากปักกิ่งและมณฑลและเมืองต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสื่อของรัฐบาลเป็นส่วนใหญ่ ภารกิจของสื่อท้องถิ่นเจียงหนานคือการผ่านการสัมภาษณ์ที่อ่อนโยน ทำรายงานชี้แจงที่เป็นประโยชน์ต่อฝ่ายสถานีตำรวจเมืองฉางเทียน พยายามชี้นำและระงับกระแสความคิดเห็นที่ถาโถมให้ได้มากที่สุด และสื่อพี่น้องจากมณฑลและเมืองที่มีความสัมพันธ์ดีบางแห่งก่อนที่จะมา ก็ได้รับคำสั่งจากผู้บริหารระดับสูงเช่นกัน ให้ระมัดระวังกาละเทศะ อย่าไปถามคำถามที่แหลมคม