บทที่ 218: ดูสิว่าข้าจะใช้วิชาฝ่ามือที่ลงมาจากสวรรค์!

“ท่านรองปลัดหลี่บอกว่า... เนื่องจากกระแสความคิดเห็นที่เกิดจากคดีวางเพลิงนั้นทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ... และสร้างผลกระทบในทางลบต่อสังคม... ดังนั้นจึงเสนอให้เราปรับปรุงสื่อที่เกี่ยวข้อง... และควบคุมทิศทางของข่าวสาร...” เฉิงอวี้ไฉตอบตามความจริง ท่านรองปลัดหลี่เหวินกุ้ย... ก็คือหนึ่งในรองรัฐมนตรีว่าการกระทรวงประชาสัมพันธ์กลาง

“แล้วความเห็นของแกล่ะ?” เจี่ยนว่านเหยียนโยนปากกาเซ็นชื่อลงบนโต๊ะ... แล้วถามด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

เมื่อเห็นท่าทีของท่านเลขาธิการ... แล้วก็นึกถึงชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังอยู่ที่ฉางเทียน มณฑลเจียงหนาน... และรับผิดชอบคดีนี้อยู่พอดี... เฉิงอวี้ไฉก็รีบตอบด้วยสีหน้าที่จริงจังทันที “ผมคิดว่า... หลี่เหวินกุ้ยก้าวก่ายเกินไปหน่อย... ที่อื่นม่พูดถึง... มณฑลเหลียวตงของเรายึดมั่นในหลักการที่ท่านเลขาธิการเคยพูดไว้มาโดยตลอดว่า ‘รับประกันความโปร่งใสของข่าวสาร... รับประกันสิทธิ์ในการรับรู้ของสาธารณชน’”

ท่านเลขาธิการเจี่ยนพยักหน้าอย่างพอใจ... แล้วพูด “ไปบอกหลี่เหวินกุ้ย... ว่านี่คือความหมายของฉัน!” เฉิงอวี้ไฉแอบรำพึงในใจ เกือบไปแล้ว... แล้วหันหลังถอยออกไป

เจี่ยนว่านเหยียนนั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง... หยิบมือถือขึ้นมาโทรหา ‘สหายเจี้ยนเสียน’ โดยตรง... ประโยคแรกที่เปิดฉากก็คือ “ถ้าไม่ไหวจริงๆ... ก็คืนโจวอี้กลับมาเถอะ!”