บทที่ 220: แก่แล้วไม่ยอมตาย... นี่แหละคือโจร!

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของจ้าวชิวสุ่ยก็ดังขึ้น เธอรับโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงที่อ่อนโยนดังมาจากในหูฟัง “ใกล้ได้เวลาแล้ว เธอกลับมาเถอะ”

บนใบหน้าที่งดงามสดใสของจ้าวชิวสุ่ยฉายแววซับซ้อน เธอหันไป เลขาชิวกั่วกั่วก็ขับรถมาจอดข้างๆ เธออย่างช้าๆ ถึงเวลาที่ควรจะจบสิ้นแล้ว... จากนี้ไป... เธอคือจ้าวชิวสุ่ย... และไม่ใช่จ้าวชิวสุ่ยที่ ‘น้ำในฤดูใบไม้ร่วง’ กับ ‘ท้องฟ้ายามเย็น’ เป็นสีเดียวกันอีกต่อไป ช่วยไม่ได้... ขาเรียวยาวคู่สวยขนาดนี้ของเธอ... จะให้ไปเหยียบจักรเย็บผ้ามันเสียของเกินไป…สู้ไปเหยียบหลังให้พระเอกในนิยายของลูกพี่ลูกน้องซูเยว่ดีกว่า

...

ตึกไห่เทียน... สำนักงานใหญ่กลุ่มบริษัทจ้าว จ้าวหย่งปินมองชายหนุ่มที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าเขา... โกรธจนหัวเราะออกมา เขาล่ะแปลกใจจริงๆ... อีกฝ่ายกับเขาชาติที่แล้วมีความแค้น... หรือว่าชาตินี้มีความเกลียดชัง... ทำไมถึงได้ไม่ยอมเลิกรา... เอาแต่เกาะติดตระกูลจ้าวของเขาไม่ปล่อย? นี่เพิ่งจะจับเซวียนเหวินไป... หันกลับมาก็บุกเข้ามาในอาณาเขตของเขาอีก

“โจวอี้... แกรู้ไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่?” ในดวงตาของจ้าวหย่งปินกำลังก่อตัวเป็นพายุสายฟ้า... ผู้ประกอบการอย่างเขา... ใครบ้างที่ไม่มี ‘ผู้แทนสภาประชาชน’ ‘กรรมการสภาที่ปรึกษาทางการเมือง’ และยันต์กันภัยอื่นๆ? ข้าไม่ใช่ว่าแกอยากจะแตะ... อยากจะแตะก็แตะได้... ไม่รายงานขออนุมัติจากคณะกรรมการประจำสภาประชาชนก่อน... ต่อให้เป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเว่ยซือฉีมา... ก็พาตัวเขาไปไม่ได้