บทที่ 221: ถ้าเขาไม่ยอมมีหน้ามีตาดีๆ... แกก็ช่วยทำให้เขามีหน้ามีตาซะ!

“ท่านเลขาธิการครับ... ท่านนี่มัน...”

เมื่อเห็นเว่ยซือฉียืนนิ่งไม่พูดจาอยู่นาน... ฉู่เหอจวิ้นและคนอื่นๆ ก็รู้สึกว่าสถานการณ์ค่อนข้างไม่ปกติ... เลยลองถามเสียงเบา

เว่ยซือฉีได้สติกลับมา... อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น “ตอนนี้ ‘ไม่ขาด’ แม้แต่ ‘หน่อยเดียว’ แล้ว!”

เขาในตอนนี้พอจะเข้าใจความรู้สึกของเจี่ยนว่านเหยียนได้เลือนรางแล้ว

มันคือความรู้สึกที่ว่า... ตนกำลังถือแส้ม้าอยู่ในมือชี้ไปยังจ้าวหย่งปิน... แล้วกวาดตามองเหล่าขุนพลพลางถามเสียงดังว่า... ‘ใครอาสาไปสังหารไอ้คนเลวผู้นี้ให้ข้า?’