บทที่ 230: ตกลงแล้ว... ใครกันแน่ที่สั่งสอนใคร?

“เสี่ยวโจว... ตอนที่แกยังเป็นตำรวจบ้านนอก... เคยฝันบ้างไหมว่า... ตัวเองจะสามารถมาถึงจุดนี้ได้ในวันนี้?”

ในแววตาของซุนเจิ้งเหลียนฉายแววเย็นชา... แล้วถามพลางลากเสียงยาว

“ไม่เคยครับ!” โจวอี้ส่ายหน้า... สบเข้ากับสายตาของอีกฝ่ายแล้วพูดเรียบๆ “ถ้าคนคนหนึ่งไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะฝัน... แล้วจะไปพูดถึงการเปลี่ยนแปลงชีวิตของตัวเองได้อย่างไรล่ะครับ?”

“งั้นแกก็ลองพูดมาสิ... ว่าแกทำได้อย่างไรถึงได้ไม่ส่งเสียงก็แล้วไปแต่พอส่งเสียงทีก็สะเทือนฟ้าดิน... ในเวลาเพียงแค่สองปีสั้นๆ ก็สามารถประสบความสำเร็จที่เจิดจ้าขนาดนี้... ฉันจะให้ฮ่าวหรานพวกเขาได้เรียนรู้ไว้บ้าง!” ซุนเจิ้งเหลียนถามด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะล้อเล่น

“น่าจะเป็นเพราะโชคดีครับ!” โจวอี้ตอบอย่างถ่อมตน