บทที่ 232: ช่างเถอะ... กลับไปนอนดีกว่า

ท่านนักข่าวเถียนที่รู้สึกคอแห้งลุกขึ้นนั่ง... แล้วคลำไปข้างๆ โดยสัญชาตญาณ... เอ๊ะ? เยว่เยว่ล่ะ? ไปเข้าห้องน้ำเหรอ?

เธอลงจากเตียง... พบว่าในห้องน้ำว่างเปล่า... ในใจก็พลันเต้นผิดจังหวะ... นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาทันที... เหอะ... แน่จริงๆ! ไม่ปล่อยโอกาสที่จะ ‘นั่งรถไฟเหาะ’ เลยสักครั้ง

‘นั่งรถไฟเหาะ’... คือคำบรรยายที่เจี่ยนซูเยว่ใช้กับความรู้สึกที่สดใหม่ ตื่นเต้น และเร้าใจ... ที่ขึ้นๆ ลงๆ ดั่งคลื่นซัดสาด... ในตอนที่เธอคาดคั้นถามเพื่อนรักเมื่อครั้งที่แล้ว

เถียนเถียนไปที่ห้องนั่งเล่นรินน้ำแก้วหนึ่ง... แล้วก็ดื่มน้ำไปพลางเหลือบมองไปที่ประตูห้องนอนแขกไปพลาง ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงอะไร... อืม... เดาว่าสองคนนั้นคงจะแค่นอนหลับกันเฉยๆ ล่ะมั้ง... ช่างเถอะ... ฉันก็ไปนอนดีกว่า

ในใจของเถียนเถียนคิดเช่นนี้... แต่การกระทำที่ทำออกมากลับเป็นการเดินย่ำเท้าเปล่าบนพรม... เหมือนกับลูกแมว... ย่องไปอยู่หน้าประตูอย่างเงียบเชียบ... แล้วก็แนบหูลงบนบานประตู