บทที่ 238: ที่มันพูดนั่นมันบทของข้าทั้งนั้นเลยนี่หว่า!

หยวนเจียงจวินผู้เป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ สุดจะทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาโทรศัพท์หาโจวอี้โดยตรง

“ท่านผู้กำกับโจวครับ ทำแบบนี้มันจะเกินไปหน่อยไหมครับ? ผมไม่มีเจตนาจะแทรกแซงอำนาจในการชี้แนะด้านการปฏิบัติงานของสำนักงานตำรวจเมืองที่มีต่อหน่วยงานตำรวจระดับล่าง แต่คุณก็ไม่สามารถจะมาชี้นิ้วสั่งเรื่องการจัดการบุคลากรของอำเภอคุนซานของเราได้นะ!”

น้ำเสียงของหยวนเจียงจวินแข็งกร้าวอย่างยิ่ง ไม่ปิดบังความไม่พอใจหรืออาจจะเรียกได้ว่าโกรธเคืองที่มีต่อท่านผู้กำกับการสถานีตำรวจ

“ท่านเลขาธิการหยวนครับ กรุณาระวังคำพูดของคุณด้วย ถ้าหากคุณมีความเห็นต่อสำนักงานตำรวจเมือง หรือต่อตัวผมส่วนตัว คุณสามารถไปร้องเรียนกับท่านผู้บริหารเมืองได้เลย ไม่จำเป็นต้องมาโทรหาผมแบบนี้ ขออภัยครับ ทางนี้ผมยังมีงานต้องทำ ขอตัวก่อน!”

เมื่อเทียบกันแล้ว น้ำเสียงของท่านผู้กองโจวสุภาพกว่ามาก แต่เมื่อฟังในหูของหยวนเจียงจวินแล้ว กลับไม่ต่างอะไรกับการถ่มน้ำลายใส่หน้าเขาซึ่งๆ หน้า