บทที่ 267: แกคิดว่าแกเป็นใคร...

เจิ้งฉี่เหรินกับฟู่เยี่ยนชิวเคยเจอโจวอี้มาแล้ว ในงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของซุนเจิ้งเหลียนเมื่อเดือนมีนาคม กงฉางอิงกับซ่งเฉี่ยวผิงที่เข้าร่วมงานเลี้ยงในครั้งนั้นก็เคยเจอเช่นกัน สำหรับซุนหงเจี๋ยกับเกาจิงผู้จัดงานเลี้ยงก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ตอนนั้นโจวอี้ถูกผู้ใหญ่เรียกไปสอบถามอยู่นาน จากนั้นก็ถูกผู้ยิ่งใหญ่ระดับรัฐมนตรีอย่างเจี่ยนว่านเหยียน, เว่ยซือฉี และเซียวเซี่ยงเฉียนเรียกไปคุยเล่นอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายยังได้ออกจากงานเลี้ยงไปก่อนพร้อมกับเซียวหาน หลานชายคนโตของท่านผู้เฒ่าเซียว และซ่านเหวินซวี่ เด็กหนุ่มจากตระกูลซ่าน จะว่าไป ตลอดทั้งงานเลี้ยง โจวอี้ก็คือเป้าสายตาที่พวกเขาให้ความสนใจเป็นพิเศษมาโดยตลอด

ต่อให้ในใจจะมีความอคติแค่ไหน พวกเขาก็ต้องยอมรับว่า เจี่ยนว่านเหยียนเลือกลูกเขยได้เก่งจริงๆ หากว่ากันด้วยภาพลักษณ์ก็ต้องใช้คำว่า ‘รูปลักษณ์สง่างาม บารมีไม่ธรรมดา’ หากว่ากันด้วยความสามารถก็ต้อง ‘มีความสามารถรอบด้าน โดดเด่นเหนือใคร’ ลูกๆ ของตัวเองเมื่อเทียบกับเขาแล้ว ไม่ต้องพูดถึงว่าห่างชั้นกันราวฟ้ากับเหว อย่างน้อยก็ด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด

บัดนี้เวลาผ่านไปสองเดือน พวกเขาได้พบชายหนุ่มคนนี้อีกครั้ง...

สันคิ้วคมกริบ ดวงตาทั้งสองข้างมีประกาย ร่างกายสูงตรง บุคลิกสุขุมเยือกเย็น สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน บนบ่ามีสองขีดสามดอก หมายความว่าห่างจากยศผู้บังคับการตำรวจเพียงแค่ก้าวเดียว