บทที่ 272: วันอาทิตย์นี้คุณว่างไหม?

เมื่อท่านผู้กองโจวได้เห็นข่าวนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะแอบถอนหายใจออกมา... คุณอาเว่ยนี่โดนลอบตีป้อมแล้ว!

โชคดีที่เขาได้ตัดสินใจที่จะกลับเหลียวตงแล้ว ไม่ว่ามณฑลเจียงหนานนี้ใครจะเป็นใหญ่ ก็ไม่เกี่ยวกับเขา! ขอเพียงแค่เอกสารย้ายตัวของเขาอนุมัติเรียบร้อย จากนี้ไปก็จะกับเจียงหนานและฉางเทียน... ภูเขาสูงทางไกล ไม่มีวันได้พบกันอีก

ตามหลักเหตุผลทั่วไปแล้ว เขาก็เป็นแค่ผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองระดับผู้อำนวยการเท่านั้นเอง ห่างจากเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลและผู้ว่าการมณฑลเป็นหมื่นแปดพันลี้ อีกฝ่ายงานยุ่งเป็นบ้า ไม่น่าจะมีเวลามาเล่นงานอะไรเขา! แต่... อย่าลืมว่า เขายังมีสถานะอีกอย่างหนึ่ง—ว่าที่ลูกเขยของเจี่ยนว่านเหยียน เพราะฉะนั้นวิธีการที่ฉลาดและปลอดภัยที่สุดก็คือ... สถานที่แห่งนี้ไม่ควรจะอยู่นาน... บอกจะไปเราก็ไปเลย

เมื่อนึกย้อนถึงช่วงเวลาเกือบหนึ่งปีที่ฉางเทียน นอกจากจะคลี่คลายคดีใหญ่ไปสองสามคดี ทำคุณูปการที่ไม่สลักสำคัญอะไรไปบ้าง ได้รับความไว้วางใจจากผู้นำ ความเมตตาจากเพื่อนพ้อง และความรักจากลูกน้องแล้ว ดูเหมือนก็จะไม่มีผลเก็บเกี่ยวอื่นใดอีกแล้ว! และในบรรดาคนที่ได้พบปะกัน คนที่สามารถทำให้เขารู้สึกประทับใจไม่ลืม ก็มีเพียงการโอบอ้อมอารีของท่านรองนายกเทศมนตรีเวินหว่านเท่านั้น

เพราะฉะนั้นในยามที่จะจากลา ท่านผู้กองโจวก็รู้สึกว่ามีความจำเป็นที่จะต้องเชิญพี่เวินทานข้าวสักสองสามมื้อ แช่น้ำพุร้อนสักสองสามครั้งอะไรทำนองนั้น