บทที่ 273: ถ้าไม่ยอมเสียสละร่างกาย... ก็จับหมาป่าเจ้าเล่ห์ไม่ได้

วันนี้วันที่ 29 กรกฎาคม โจวอี้นัดจ้าวชิวสุ่ยกับเวินหว่าน ทานข้าวกันที่โหลวไหว้โหลว และในตอนเที่ยงอีกสามวันต่อมา ก็เป็นเวินหว่านที่เป็นเจ้าภาพ จัดงานเลี้ยงอาหารค่ำที่หมิงหูซานจวง ชานเมืองตะวันตก ก็ยังคงมีเพียงสามคนเช่นเคย

กำลังอยู่ในช่วงกลางฤดูร้อน ท้องฟ้าโปร่งใสไร้เมฆ แดดร้อนเปรี้ยง ท่ามกลางป่าเขาที่เขียวขจี เผยให้เห็นหลังคาสีเขียวกำแพงสีแดงอยู่รำไร

ในห้องจัดเลี้ยงที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างโบราณ โจวอี้, จ้าวชิวสุ่ย, และเวินหว่านสามคนยืนอยู่ด้วยกัน พิงหน้าต่างมองทิวทัศน์ทะเลสาบที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตาเบื้องล่าง

“สถานที่ที่พี่เวินเลือกดีจริงๆ ค่ะ ภูเขาสวยน้ำสวย!” โจวอี้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

เวินหว่านยิ้มบางๆ แล้วพูดเสียงเบา “ปีที่แล้วฉันก็เคยมาครั้งหนึ่งช่วงนี้เหมือนกัน รู้สึกว่าบรรยากาศดีมาก มีอาหารจานเด็ดสองสามอย่างรสชาติก็ไม่เลว”