บทที่ 298: เผลอแป๊บเดียว... โดนลอบตีบ้านซะแล้ว!

ในห้องทำงานของรองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... รองนายกเทศมนตรีเว่ยโส่วเหอมีใบหน้าที่เขียวคล้ำ... ถือโทรศัพท์มือถือนิ่งค้างอยู่นานก็ยังไม่ได้สติกลับมา... ข้านี่หูแว่วไปแล้วเหรอ?

จุดประสงค์ที่เขาโทรไปครั้งนี้ก็คือการสั่งให้หมิ่นไอ้อู่ปล่อยตัวจางหาวโดยตรง... ผลคือกลับถูกอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างเด็ดขาด... เขาข่มไฟโทสะไว้ไม่ไหว... เลยพูดไปประโยคหนึ่งว่า ‘แกแม่งจะทำก็ทำ... ทำไม่ได้ก็ไสหัวออกจากตำแหน่งไป!’ แต่คาดไม่ถึงเลยว่าหมิ่นไอ้อู่จะเหมือนกับถูกเหยียบหาง... กระโดดโลดเต้นแล้วด่าเขากลับ!

เมื่อก่อนหมิ่นไอ้อู่อย่าว่าแต่จะกล้าเถียงเลย... ทุกครั้งที่เจอข้าไม่ใช่ว่าโค้งหัวประจบประแจงอย่างนอบน้อมหรอกเหรอ? นี่มันไปกินใจหมีดีเสืออะไรมา? ไม่ๆ... นี่มันต้องกินยาผิดแน่ๆ!

“หมิ่นไอ้อู่ว่ายังไง?” เจียงหัว... รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายที่อยู่ข้างๆ... มองออกว่าสีหน้าของท่านรองนายกเทศมนตรีเว่ยผิดปกติ... เลยถามอย่างประหลาดใจ

“เขาปฏิเสธ” เว่ยโส่วเหอข่มความโกรธ... เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ตัวเองถูกด่า... มันค่อนข้างจะน่าอาย