บทที่ 301: นี่แหละคือกระดูกสันหลังของชาติ!(แก้ไขเนื้อหา)

เมื่อมองดูรอยแผลเป็นจากมีดและรอยกระสุนบนร่างของตำรวจวัยกลางคน เมื่อได้ฟังคำถามที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของอีกฝ่าย ขุนนางและผู้สูงศักดิ์รวมถึงหลิวเหวินเจี๋ย เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของมณฑล ต่างก็ถูกบารมีของเขาข่มจนชั่วขณะหนึ่งถึงกับพูดอะไรไม่ออก

หลิวเหวินเจี๋ยถึงกับไม่มีเวลาไปใส่ใจคำว่า ‘แม่ง’ ที่หยาบคายอย่างยิ่งในคำพูดของอีกฝ่าย อันที่จริงเขาอยากจะตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า ‘นั่นมันก็แค่การแบ่งงานที่แตกต่างกัน ถึงแม้ว่าบนตัวฉันจะไม่มีแผลเลยสักนิด แต่คุณูปการที่ทำไว้นั้นใหญ่กว่าแกเสียอีก มิฉะนั้น ทำไมฉันถึงเป็นเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายของมณฑล แต่แกกลับเป็นแค่รองผู้กำกับของสถานีตำรวจเมือง?’ หรือว่า เขาสามารถโทรศัพท์สายหนึ่งเรียกกองสืบสวนคดีอาญาของกรมตำรวจมณฑลมา บังคับขัดขวางไม่ให้อีกฝ่ายนำคนจากไปได้ แล้ว... สุดท้ายทำไมเขาถึงไม่ทำแบบนั้น? เพราะความละอายใจที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดได้เตือนสติเขาว่า ช่างมันเถอะ ไม่จำเป็นต้องไปถือสาหาความกับคนบ้าบิ่นไร้มารยาทแบบนี้ เสียสถานะ!

อู๋คุนเซิง เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายและผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองในดวงตาฉายแววหนักอึ้ง อยากจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อมองซ้ายมองขวา ก็ทำได้เพียงกลืนคำพูดที่มาถึงริมฝีปากกลับลงไปอย่างแข็งขัน ในใจของหลี่หลินเซินและตำรวจคนอื่นๆ เต็มไปด้วยความตกตะลึง ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าบนร่างของท่านรองผู้กำกับหมิ่นถึงกับจะแขวน ‘เหรียญเกียรติยศ’ ที่เป็นตัวแทนของความกล้าหาญและไม่เกรงกลัวมากมายขนาดนี้

มีเพียงจางหาวที่เบะปากอย่างดูแคลน ในใจคิดว่า ช่วงเวลารุ่งโรจน์ใครๆ ก็มี อย่าเอาแค่ชั่วขณะมาเป็นนิรันดร์ ข้าบนตัวก็มีรอยแผลจากมีดเมื่อก่อนเยอะแยะ ข้าภูมิใจรึเปล่า? ปฏิเสธไม่ได้ว่า การที่หมิ่นไอ้อู่พลันเปิดเผยรอยแผลเป็นบนร่าง ได้สร้างผลกระทบที่รุนแรงต่อคนในห้องโถงทุกคน แต่ว่า จะให้พวกเขายืนดูดายมองตำรวจที่มาจากฉางหนิงเหล่านี้พาตัวจางหาวไป นั่นก็ไม่ค่อยจะเป็นจริงเท่าไหร่

“ท่านผู้กำกับหมิ่นครับ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้นก็ได้ครับ ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน เดี๋ยวจะเป็นหวัด” หลิวเซียวพูดพลางยิ้มแล้วเดินมาอยู่ตรงหน้าหมิ่นไอ้อู่ เตือนอย่างหวังดี หมิ่นไออู่มองหลิวเซียวอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง แล้วค่อยๆ สวมเครื่องแบบตำรวจกลับเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน