บทที่ 331: ถ้าแกพูดไม่เป็น... ก็หุบปากไปซะ

คืนวันที่ 15 มีนาคม... ในห้องซิงเย่าของโรงแรมจิ่นเฉิงอินเตอร์เนชั่นแนล... โจวอี้ผู้มาตามนัดได้พบกับเฉินอวี้หรง—สุภาพสตรีวัยกลางคนที่หน้าตางดงามและบุคลิกสุขุมสง่างาม คนที่มาพร้อมกับนาง ยังมีหญิงสาวผมยาวสลวยคนหนึ่ง สวมแว่น ทั้งๆ ที่หน้าตาธรรมดามากแต่กลับแฝงไว้ด้วยบุคลิกที่มั่นใจในตัวเองอย่างประหลาด ชื่อว่ากัวจิ่ง

นอกจากนี้ ก็คือท่านเลขาธิการซือหม่าย่านหนานที่ไม่ได้เจอกันมาปีครึ่ง หน้าตาไม่เปลี่ยน เย็นชาเหมือนเดิม บวกกับท่านพันตรีเซียวหานที่เคยสังสรรค์กันที่ปักกิ่งเมื่อปีที่แล้ว

ภายใต้การแนะนำของเซียวหาน โจวอี้ก็ได้จับมือกับเฉินอวี้หรงและกัวจิ่งตามลำดับ หลังจากพูดคุยตามมารยาทแล้ว คนห้าคนก็ได้นั่งลงพร้อมกัน

โจวอี้หันไป แล้วพูดกับผู้นำเก่าของเขา... ซือหม่าย่านหนานที่ห่างหายไปนานเสียงเบา “จะว่าไปแล้ว ครั้งนี้เธอกับเหวินซวี่เป่ายิงฉุบกัน เธอชนะเหรอ?”

ซือหม่าย่านหนานยิ้มส่ายหน้า “เรื่องไร้เดียงสาแบบนั้น ทำครั้งหนึ่งได้แต่จะทำครั้งที่สองไม่ได้ ครั้งนี้ที่มาจิ่นเฉิง ฉันกับเซียวหานมาเพื่อเยี่ยมผู้ใหญ่ท่านหนึ่งเป็นพิเศษ ถือโอกาสมาดูเธอด้วย”