บทที่ 332: เราจะเสี่ยงก็ได้... แต่จะไปเสี่ยงบนตัวของโจวอี้ไม่ได้เด็ดขาด!

โจวอี้กับเซียวหานและซือหม่าย่านหนานได้เดินทางออกจากโรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนล นั่งรถประจำตำแหน่งของโจวอี้ด้วยกัน แล้วก็ไปหาร้านหม้อไฟเก่าแก่แห่งหนึ่งในบริเวณใกล้เคียง

สามคนล้อมวงหม้อไฟ ลวกเนื้อแกะ ดื่มเหล้าขาวดีกรีสูง บรรยากาศก็ร้อนแรงเหมือนกับน้ำซุปสีแดงที่เดือดพล่านในหม้อไฟ

“น่าเสียดายหอยเป๋าฮื้อสองหัว... ยังไม่ทันจะได้กินเลย!” ท่านผู้กองโจวพูดอย่างค่อนข้างจะอาลัยอาวรณ์... ทองคำอ่อนบนโต๊ะอาหารนะนั่น! ชาตินี้ยังไม่เคยกิน ชาติที่แล้วก็เคยกินแค่ครั้งเดียว รสชาติก็ไม่แน่ว่าจะอร่อยแค่ไหน แต่ชนะเลิศตรงที่มันแพง

“ก็แค่หอยเป๋าฮื้อไม่ใช่เหรอ! เธออยากจะกิน วันไหนฉันเลี้ยงเธอเอง” ท่านเลขาธิการซือหม่าคีบผ้าขี้ริ้ววัวชิ้นหนึ่งใส่ปากเคี้ยว แล้วมองโจวอี้พลางยิ้ม

“เขายังต้องให้เธอเลี้ยงอีกเหรอ? ปีที่แล้วเขาขายหุ้นทั้งหมดไป เธอไปถามเขาสิว่ากำไรไปเท่าไหร่?” ท่านพันตรีเซียวมองท่านผู้กองโจวที่ยิ้มซื่อๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน