บทที่ 333: การข่มขู่กันซึ่งๆ หน้า!

“เนื่องจากสถานการณ์การต่อสู้เพื่อกวาดล้างอิทธิพลมืดในปัจจุบันมีความรุนแรงอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่หลินไห่ กลุ่มอิทธิพลมืดแพร่ระบาดกวาดล้างเท่าไหร่ก็ไม่หมด จำเป็นต้องมีสหายที่มีความสามารถโดดเด่นและมีประสบการณ์โชกโชนเดินทางไปแบกรับภารกิจสำคัญ... เพราะฉะนั้นผมถึงได้ตัดสินใจ ย้ายโจวอี้... ผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองฉางหนิง... ไปดำรงตำแหน่งรองอธิบดีกรมตำรวจมณฑลหลินไห่ ดูแลงานด้านการสืบสวนคดีอาญาและความสงบเรียบร้อย”

นี่คือเหตุผลที่รองรัฐมนตรีอาวุโสเสิ่นจินเฉาได้มอบให้เมื่อเผชิญหน้ากับคำตำหนิของรัฐมนตรีเซียวเซี่ยงเฉียน

“สหายโจวอี้ถึงแม้ว่าจะเพิ่งจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นกรณีพิเศษให้เป็นระดับผู้อำนวยการได้ครบหนึ่งปี แต่ผมคิดว่า ข้าราชการผู้นำหนุ่มที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ ก็ควรจะบ่มเพาะอย่างสุดกำลัง... ต้องกล้าที่จะทลายกรอบเดิมๆ... กล้าที่จะเลื่อนตำแหน่งเป็นกรณีพิเศษอย่างเด็ดเดี่ยว!” ในน้ำเสียงของเสิ่นจินเฉาเต็มไปด้วยการให้ความสำคัญและความลำเอียงที่มีต่อผู้มีความสามารถรุ่นหลัง คนที่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ก็คงจะคิดว่าโจวอี้เป็นหลานชายแท้ๆ ของเขา

เซียวเซี่ยงเฉียนแทบจะโมโหจนหัวเราะออกมา อีกฝ่ายฉวยโอกาสตอนที่เขาไปตรวจราชการ ออกคำสั่งโยกย้ายไปยังเมืองฉางหนิงโดยตรง รู้ทั้งรู้ว่าโจวอี้คือหลานชายของเขา แล้วยังไม่ผ่านความเห็นชอบของเขา ก็กล้าที่จะตัดสินใจโดยพลการผลักหลานชายของเขาลงไปในกองไฟ... เสิ่นจินเฉา... แกได้แตะโดนเกล็ดย้อนของข้าแล้ว! คิดว่าลงมือก่อนรายงานทีหลัง หุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกแล้ว ก็จะจบเรื่องงั้นเหรอ? เพียงแค่การไม่ได้ขอคำสั่งจากเขา และไม่ได้สื่อสารล่วงหน้ากับมณฑลซีหนานและหลินไห่ เขาก็สามารถสั่งให้ถอนคำสั่งโยกย้ายได้!

ทว่าในตอนที่เขากำลังจะเอ่ยปาก โทรศัพท์มือถือกลับดังขึ้นมาทันที รับโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงที่หนักแน่นและทุ้มต่ำดังมาจากข้างใน “เซี่ยงเฉียน การเปลี่ยนแปลงคำสั่งในตอนเช้าและตอนเย็นท้ายที่สุดแล้วไม่เหมาะสม และก็ไม่น่าดู ก็เอาแบบนี้ไปก่อน ให้โจวอี้ไปฝึกฝนที่หลินไห่สักพักแล้วค่อยว่ากัน”