บทที่ 340: โรคของผม... คือโรคที่ใจ!

บ่ายวันที่ 4 เมษายน สถานีตำรวจเมืองฉางเทียน ภายใต้ความช่วยเหลือของนักธุรกิจผู้หวังดีในท้องถิ่น ในที่สุดก็ได้พบคนที่เก็บรักษาหลักฐานของเว่ยจิ้นหรงไว้—ซือซินหย่า ลูกสาวนอกสมรสของเว่ยจิ้นหรง จากนั้น โดยรองผู้กำกับจี๋เฟิงหนิงนำทีม คุ้มกันหลักฐานและพยานตลอดทางจนถึงจิ่นเฉิง และส่งมอบให้กับโจวอี้ด้วยมือตัวเอง

“ท่านผู้กำกับ!” จี๋เฟิงหนิงกับสิงจ้าคุนสีหน้าไม่อาจปิดซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้ ยกมือขึ้นทำความเคารพท่านผู้กำกับ

“เหนื่อยแล้ว! ขอบคุณมาก!” โจวอี้ทำความเคารพตอบ แล้วก็จับมือของสองอดีตลูกน้องแน่นแล้วเขย่าแล้วเขย่าอีก เขาขอบคุณและซาบซึ้งใจจากใจจริง เขาว่ากันว่าเมื่อคนจากไปน้ำชาก็เย็นชืด เขาจากฉางเทียนมาก็ครึ่งปีแล้ว ทว่าไม่ว่าจะเป็นอดีตผู้นำหรืออดีตลูกน้อง ท่าทีที่มีต่อเขาก็ยังคงเหมือนเดิม

“ท่านผู้กำกับอย่าได้เกรงใจเด็ดขาด! เรื่องของท่าน ก็คือเรื่องของพวกเรา! ท่านเลขาธิการหานกับท่านนายกเทศมนตรีเวินก็กำชับเป็นพิเศษว่า ต้องใช้ความเร็วที่สุด ทุ่มเทสุดกำลังในการช่วยเหลือท่านหาหลักฐาน และในเรื่องนี้ ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของท่านประธานจ้าวชิวสุ่ยอย่างยิ่งครับ” จี๋เฟิงหนิงพูดอย่างจริงจัง

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ไกลถึงฉางเทียน แต่ก็คอยติดตามความเคลื่อนไหวทางฝั่งซีหนานอยู่ตลอดเวลา เกี่ยวกับข่าวที่ท่านผู้กำกับสำแดงเดชกวาดล้างจางหาวแห่งฉางหนิงได้ในคราวเดียว คนอื่นต่างก็รู้สึกตกตะลึง แต่ในสายตาของพวกเขา นี่เป็นเพียงการปฏิบัติการตามปกติของท่านผู้กำกับ ไม่จำเป็นต้องตกใจอะไรเลย! และไอ้ที่เรียกว่าสวี่ชิงหลัน ผู้ประกอบการหญิงงามแห่งซีหนาน พวกเขายิ่งกล้าที่จะเอาเงินเก็บส่วนตัวทั้งหมดมาเป็นเดิมพัน พนันว่าสวี่ชิงหลันคนนี้อยู่ได้ไม่เกินสามตอนก็ต้องออฟไลน์