บทที่ 347: ถ้าแกไม่กลัว... แกก็ลุยเองสิ!

ท่านรองอธิบดีโจวมองซ่งเทียนหลินที่ร้องไห้ฟูมฟาย บนใบหน้าไม่มีสีหน้าใดๆ ตอนนี้เขาสามารถตัดสินได้ว่า รองหัวหน้ากองหนุ่ม เหยียนลี่ กำลังแกล้งโง่ และไอ้อ้วนที่ก่อคดีข่มขืนคนนี้ กลับเป็นคนโง่จริงๆอย่างไม่ต้องสงสัย!

ไม่ใช่ว่าทายาทข้าราชการทุกคนจะเป็นคุณชายเสเพลที่หยิ่งผยอง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่า คนประเภทนี้ที่เกิดในครอบครัวที่มีอำนาจ ย่อมง่ายที่จะบ่มเพาะนิสัยที่ทำอะไรตามอำเภอใจได้ง่ายกว่า อย่างเช่นซ่งเทียนหลิน... อาศัยว่าพ่อของเขาเป็นนายกเทศมนตรี หลายปีมานี้ก็อาละวาดที่ชวนไห่ ทำชั่วสารพัด งานอดิเรกที่ใหญ่ที่สุดก็คือการทำลายหญิงสาวบริสุทธิ์

โจวอี้สำหรับเรื่องที่ซ่งเทียนหลินถูกจับ ก็ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เพราะไอ้อ้วนคนนี้สมควรได้รับโทษจริงๆ แต่ว่า... เขาไม่สามารถทนได้ที่มีคนเอาเขามาเป็นคนโง่หลอกลวง และก็ไม่สามารถทนได้ที่มีคนโยนหม้อดำมาไว้บนตัวเขา

หลังจากการสอบสวนสิ้นสุดลง นอกเหนือความคาดหมายของเหยียนลี่ ท่านรองอธิบดีโจวกลับไม่ได้ถามอะไรเลย เพียงแต่พูดหน้าขรึมประโยคหนึ่ง “ช่วงนี้ผมลาพักร้อน มีเรื่องอะไร พวกคุณก็ไปขอคำสั่งจากท่านรองอธิบดีเถียนโดยตรงก็แล้วกัน”

เหยียนลี่กับปี้เหวินเซิงอดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันไปมา... ท่านรองอธิบดีโจวนี่มันเห็นได้ชัดว่าต้องการจะถอนตัวออกจากเรื่อง นั่งบนภูดูเสือกัดกัน