บทที่ 363: หมดสิ้นหนทางแล้วจริงๆเหรอ?

เช้าวันที่ 11 สิงหาคม โจวอี้ในห้องทำงานของตัวเอง ได้โทรศัพท์หาฟางเจิน ผู้อำนวยการกองปราบปรามการทุจริตต่อหน้าที่ของสำนักงานอัยการมณฑล แสดงความกังวลอย่างยิ่งต่อ ‘คดีที่เหยียนลี่ต้องสงสัยว่าซ้อมผู้ต้องหาเพื่อบังคับให้รับสารภาพ’ ยังคงเป็นประโยคเดิม ตอนนี้ทั้งกรมตำรวจต่างก็รู้ดีว่าเหยียนลี่คือคนของเขา ถ้าหากเขาไม่แสดงท่าที ต่อไปใครจะยังมาติดตามเขา?

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคดีนี้ขาดหลักฐานสำคัญ เจ้าหน้าที่สืบสวนที่เข้าร่วมการสอบสวนซ่งเทียนหลินในตอนนั้น นอกจากเหยียนลี่แล้วยังมีอีกสองคน ในนั้นคนหนึ่งที่ชื่อหวังซั่ว ไม่รู้ว่าเพราะเหตุผลอะไรถึงได้หักหลัง ให้การซัดทอดที่ไม่เป็นผลดีต่อเหยียนลี่ แต่ตำรวจอีกนายจางฉินเฟิ่น หลังจากที่ถูกเรียกตัวไปแล้ว ก็ยืนกรานปฏิเสธมาโดยตลอดว่าในระหว่างการสอบสวนซ่งเทียนหลินไม่มีพฤติกรรมการซ้อมผู้ต้องหาเพื่อบังคับให้รับสารภาพ และยังด่าหวังซั่วว่าพูดจาเหลวไหล ใส่ร้ายคนดี มโนธรรมถูกหมาคาบไปกินแล้ว!

ในสถานการณ์เช่นนี้ ท่านรองอธิบดีโจวจึงมีเหตุผลอันชอบธรรมในการเจรจากับผู้อำนวยการฟางเจิน “ท่านผู้อำนวยการฟางครับ ตั้งแต่ที่เหยียนลี่ถูกกองปราบปรามการทุจริตต่อหน้าที่เรียกตัวไปสอบสวนจนถึงตอนนี้ เวลาก็ได้ผ่านไปเกินสิบสองชั่วโมงแล้ว ผมอยากจะทราบว่า ผลการสอบสวนของเขาเป็นอย่างไรครับ!” ตามที่ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญากำหนดไว้ เวลาในการเรียกตัวจะต้องไม่เกินสิบสองชั่วโมง และตอนนี้เวลาก็ผ่านไปนานแล้ว

“ไอ้หยา ท่านรองอธิบดีโจวครับ คดีนี้ค่อนข้างซับซ้อน ทางฝั่งเรายังต้องการเวลาอีกหน่อยครับ!” ฟางเจินแสดงท่าทีอย่างนุ่มนวลว่า การสอบสวนชั่วคราวยังไม่มีผลลัพธ์ คนยังปล่อยไม่ได้ ไม่เพียงแต่จะปล่อยไม่ได้ ยังมีความเป็นไปได้ที่จะใช้มาตรการควบคุมตัวต่อไปอีก

โจวอี้พอได้ฟังก็เข้าใจแล้ว อีกฝ่ายนี่มันดึงดันจะโยงไปที่ความสำคัญและความซับซ้อนของสถานการณ์คดี ยืดเวลาการสอบสวนให้เต็มยี่สิบสี่ชั่วโมง พยายามหาทางให้ได้คำให้การของเหยียนลี่ให้มากที่สุด