บทที่ 362: บอกน้ามาสิลูก... เจอปัญหาอะไร?

หลังจากที่เฉินจ้งจากไป โจวอี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

ในฐานะรองอธิบดีที่ดูแลการสืบสวนคดีอาญาและความสงบเรียบร้อย แน่นอนว่าเขาสามารถสั่งการหัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญา ปี้เหวินเซิง และหัวหน้ากองป้องกันและปราบปราม เจียงเสวียเจิง ทำการสืบสวนความสัมพันธ์ทั้งหมดของอี้อิ๋งเซียงอย่างรอบคอบ และตรวจค้นสถานที่ที่เกี่ยวข้องทั้งหมดของเธอได้โดยตรง

แต่ว่า... นั่นยังจะเรียกว่า ‘การสืบสวนลับ’ ได้เหรอ? หรือจะพูดว่า... ปี้เหวินเซิงกับเจียงเสวียเจิงไว้ใจได้เหรอ? ต่อให้เขาจะชี้เป้าสถานที่ที่แน่ชัดให้คนพวกนี้ไปค้น ถึงสุดท้ายจะ ‘ค้นเจอ’ ได้หรือไม่ หรือสิ่งที่ ‘ค้นเจอ’ จะใช่หลักฐานที่แท้จริงหรือไม่ เขาก็ไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อย

เฮ้อ... ความเศร้าโศกของการเป็นคนตัวคนเดียว ข้าก็ได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว ในตอนนี้ ท่านรองอธิบดีโจวคิดถึงสามเกลอศรีมงคลอย่างสุดซึ้ง คิดถึงหลี่หลินเซิน, อวี๋เซียว และเหมิ่งเซิน... ไม่ต้องเยอะ มีแค่สองสามคนนี้ก็เพียงพอแล้ว!

ทว่าความจริงที่ไร้ความปรานีกลับคอยเตือนเขาว่า ปัจจุบันคนที่เขาสามารถไว้วางใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็มีเพียงเฉินจ้ง บอดี้การ์ดส่วนตัวและคนขับรถของเขาเท่านั้น