บทที่ 372: ท่านควบคุมข้าได้... แล้วยังจะไปควบคุมได้อีกเหรอว่าประชาชนจะโทรหาใคร?

เหลียงเค่อเจี่ยนถูกย้อนถามคำถามนี้จนจนมุม... ใช่แล้ว... มิฉะนั้นล่ะ? ถ้าหากไม่ใช่การร้องเรียนอย่างกระตือรือร้นของประชาชน... แล้วจะเป็นเหตุผลอะไรได้อีก? คงจะเป็นไปไม่ได้ที่จะหยั่งรู้ฟ้าดิน... คาดการณ์ดั่งเทพหรอกนะ?

เหลียงเค่อเจี่ยนจ้องโจวอี้อยู่สองสามวินาที... ในสมองก็เรียบเรียงคำพูดโต้กลับอย่างรวดเร็ว... แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและทรงพลัง

“หนึ่ง... ผมไม่คิดว่า... จะมี ‘ประชาชน’ ที่กระตือรือร้นมากมายขนาดนั้น!” “สอง... ผมก็ไม่คิดว่า... ‘ประชาชน’ ที่คุณพูดถึงจะรู้ที่ซ่อนของสมุดบัญชีได้อย่างชัดเจนขนาดนั้น!” “สาม... ถ้าหากมีประชาชนเช่นนี้อยู่จริง... ทำไมถึงมีแค่คุณที่ได้รับโทรศัพท์ร้องเรียน?”

สมแล้วที่เป็นผู้นำที่เก่งกาจในการประชุมและทำรายงาน... อ้าปากก็ต้องหนึ่ง สอง สาม... และยังสามารถใช้กลวิธีการย้ำคำซ้ำความได้อย่างชำนาญ... เพื่อเพิ่มพลังให้แก่คำพูดของตัวเอง...

และในฐานะผู้ควบคุมการประชุม... เลขาธิการโหวเซี่ยงหยางในตอนนี้ก็ยังคงไม่ได้พูดอะไร เขาไม่พูด... กรรมการประจำคนอื่นๆ ก็ไม่เหมาะที่จะพูด เพราะอย่างไรเสียตอนนี้เหลียงเค่อเจี่ยนก็แค่ต้องสงสัยว่าละเมิดกฎหมายและวินัย... ก่อนที่จะได้ข้อสรุป... สถานะของเขาก็ยังคงเป็นรองเลขาธิการอันดับสาม