บทที่ 373: ไอ้เด็กโจวอี้นี่... เข้าใจศิลปะแห่งภาษาโดยแท้!

“ณ ที่นี้ ผมต้องขอวิพากษ์วิจารณ์สหายโจวอี้อย่างรุนแรง! ท่านเลขาธิการเค่อเจี่ยนท้ายที่สุดแล้วก็เป็นผู้บังคับบัญชาระดับสูงของคุณ ต่อให้เขาจะพูดอะไรที่เกินเลยไปบ้าง คุณก็ควรจะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง รักษามารยาทที่ควรจะมี!”

โหวเซี่ยงหยางมองไปยังโจวอี้ กำลังจะเอ่ยปากดุด่าสองสามประโยค แต่คาดไม่ถึงเลยว่าจะถูกท่านผู้ว่าการมณฑลหลันคุนที่อยู่ข้างๆ ชิงลงมือก่อน

และหลังจากที่ได้ฟังการวิพากษ์วิจารณ์ "อย่างรุนแรง" ที่ว่าของท่านผู้ว่าการหลันแล้ว ท่านเลขาธิการโหวและกรรมการประจำคนอื่นๆ ก็ค่อนข้างจะเก็บอาการไม่อยู่... ท่านผู้ว่าการมณฑลรอสักครู่! เดี๋ยวนะ... คุณเรียกนี่ว่าวิพากษ์วิจารณ์อย่างรุนแรงเหรอ? ขอถามหน่อยว่ามันรุนแรงตรงไหน? นี่อย่างมากก็ถือเป็นแค่คำแนะนำไม่ใช่เหรอ? ท่าทีปกป้องของคุณจะชัดเจนไปกว่านี้อีกหน่อยได้ไหม?

“ท่านเลขาธิการโหวครับ ท่านผู้ว่าการมณฑล ท่านผู้นำทุกท่าน ผมขอตรวจสอบตัวเองอย่างลึกซึ้ง เมื่อกี้เป็นผมที่ใจร้อนไปหน่อย คำพูดก็ไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ดี หลังจากนี้ผมจะไปเยี่ยมท่านเลขาธิการเหลียงที่โรงพยาบาลแน่นอน และจะขอโทษเขาด้วยตัวเอง!” สำหรับ ‘การวิพากษ์วิจารณ์’ ของท่านผู้ว่าการมณฑล โจวอี้ก็เข้าใจในทันที รีบให้คำตอบรับผิดอย่างจริงใจ

โหวเซี่ยงหยางมองอย่างเย็นชา ในใจคิดว่า... พวกแกนี่ประสานงานกันดีจริงๆนะ! คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ สามหมัดสองเท้าก็ปัดเป่าเรื่องที่เหลียงเค่อเจี่ยนถูกทำเอาโมโหจนเข้าโรงพยาบาลไปจนหมดสิ้น แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะไปคิดเล็กคิดน้อย... ไอ้เด็กโจวอี้นี่ เข้าใจศิลปะแห่งภาษาโดยแท้จริง!