บทที่ 374: โจวอี้... ตกลงแล้วจะไหวรึเปล่า?

สถานกักกันมณฑลหลินไห่

อี้อิ๋งเซียงในชุดนักโทษสีฟ้า ก้าวเดินเข้ามาในห้องสอบสวน ในใจจำได้อย่างชัดเจนว่า นี่คือการสอบสวนครั้งที่ห้าของเธอ เมื่อได้เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยนั้น บนใบหน้าของเธอก็จงใจเผยสีหน้าที่เหนื่อยล้าและจนปัญญา นั่งลงบนเก้าอี้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะอ้อนวอน “หัวหน้าอู่คะ ฉันไม่มีอะไรจะสารภาพแล้วจริงๆ ค่ะ... ความผิดที่ฉันก่อฉันยอมรับ... แต่ไอ้ที่ฉันไม่ได้ทำ... คุณจะมาบังคับให้ฉันยอมรับก็ไม่ได้นะคะ!”

อู่เต้าจวินมองข้าราชการทุจริตหญิงที่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาคนนี้ เขาหยิบสมุดบัญชีบนโต๊ะขึ้นมาโบกไปหาอีกฝ่าย แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “อันนี้... คุ้นตารึเปล่า?”

อี้อิ๋งเซียงหรี่ตาลง มองดูของในมือของอีกฝ่าย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสะดุดกึ้ก บนใบหน้าก็พลันปรากฏสีหน้าที่ตื่นตระหนกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้... เป็นไปไม่ได้... เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด!

เธอไม่เชื่อเด็ดขาดว่า ตำรวจและอัยการจะสามารถหาสมุดบัญชีที่เธอซุกซ่อนไว้เจอได้ในเวลาที่สั้นขนาดนี้... เธอยิ่งไม่เชื่อเด็ดขาดว่า... รักแรกของเธอที่สามารถอุทิศชีวิตเพื่อปกป้องเธอได้... จะทรยศเธอ! เพราะฉะนั้น... คำตอบมีเพียงหนึ่งเดียว... ของในมือของอู่เต้าจวินเป็นของปลอม... คือของที่ใช้มาข่มขวัญเธอ! ใช่... ก็คือสงครามจิตวิทยา! ขู่ฉันไม่ได้หรอก!