บทที่ 375: ท่านผู้กองโจว... ไม่ลงมือก็แล้วไป... แต่ถ้าลงมือเมื่อไหร่ก็กวาดไปทั้งหมด...

โจวอี้ก็รู้สึกว่าตัวเองไหว... เพราะผู้ชายจะบอกว่าตัวเองไม่ไหวไม่ได้!

และแค่การหาตัวผู้ร้องเรียน สำหรับเขาแล้ว ก็ไม่ใช่เรื่องที่ยากเย็นอะไรนัก จุดที่ยากเพียงอย่างเดียวอยู่ที่ว่า เขาจะอธิบายวิธีและลำดับเหตุการณ์ในการระบุตัวตนของผู้ร้องเรียนให้ฉวี่หงอิงฟังได้อย่างไร... คงจะไม่ใช่ ‘ประชาชน’ ร้องเรียนอีกแล้วใช่ไหม? ‘ประชาชน’ ร้องเรียนผู้ร้องเรียนที่ก็เป็น ‘ประชาชน’ เหมือนกัน... นี่... ฟังดูแล้วมันจะไม่ค่อยจะเข้าท่าเท่าไหร่?

“พี่ฉวี่ครับ ตามสถานการณ์ปัจจุบัน พี่คิดว่าทางฝั่งหรงจิ่นซิ่วรู้ตัวรึยังครับ?” โจวอี้ถามคำถามสำคัญข้อหนึ่ง

ที่ต้องสืบสวนอย่างลับๆ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้ตีหญ้าให้งูตื่น แต่ถ้าหากงูตัวนี้ตื่นแล้ว... พูดอีกอย่างก็คือ หรงจิ่นซิ่วได้ผ่านเส้นสายที่ปักกิ่ง รู้ถึงการเคลื่อนไหวของสำนักงานอัยการสูงสุดแล้ว งั้นที่เรียกว่า ‘การสืบสวนลับ’ ก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว... สู้เปิดเผยอย่างตรงไปตรงมา... สู้กันซึ่งๆ หน้า... ไม่กลัวที่จะบอกนางว่า... ก็สืบสวนแกแล้วจะทำไม!

“ก็ไม่สามารถยืนยันได้อย่างสมบูรณ์ค่ะ! หากมองจากจุดที่หรงจิ่นซิ่วไม่ได้เลื่อนแผนการซื้อและควบรวมกิจการโรงงานซินกวงออกไปแล้ว เธอก็น่าจะยังไม่ได้ป้องกันตัว... แต่ก็มีความเป็นไปได้ว่านางมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม... คิดว่าพวกเราจับหลักฐานที่เป็นรูปธรรมไม่ได้... ทำอะไรเธอไม่ได้... เพราะฉะนั้นเลยไม่อยากจะเสียเวลา... รีบหุงข้าวสารให้เป็นข้าวสุกแต่เนิ่นๆ!” ฉวี่หงอิงขมวดคิ้วตอบ