บทที่ 392: โรคพึ่งพาโจวอี้

“สุ่มตรวจแล้ว ก็เท่ากับไม่ได้สุ่มตรวจ” ฉวี่หงอิงหัวเราะเยาะแล้วพูด “หม่ากังเย่ากับหรงจิ่นซิ่วเป็นงูกับหนูอยู่รังเดียวกัน จะไปตรวจเจออะไรได้?” หม่ากังเย่าที่เธอพูดถึง ก็คือรองผู้อำนวยการคณะกรรมการกำกับดูแลและบริหารทรัพย์สินของรัฐประจำมณฑลหลินไห่ และก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายการสืบสวนในขั้นต่อไปของเธอ

“ต่อไป พี่ฉวี่คิดจะทำยังไงครับ?” โจวอี้ถาม

“เธอคิดว่าฉันควรจะทำยังไง?” ฉวี่หงอิงจงใจย้อนถาม

“ผมคิดว่า พี่ฉวี่น่าจะเริ่มจากการที่โรงงานซินกวงปลอมแปลงการประเมินทรัพย์สิน เรียกตัวหวังชิ่งกับเถียนเยี่ยนปินและคนอื่นๆมาทำการสอบสวน” โจวอี้ตอบโดยไม่ลังเล นี่อันที่จริงก็ไม่ได้เดายาก เพราะกรณีตัวอย่างครั้งแล้วครั้งเล่าได้พิสูจน์แล้วว่า การที่ข้าราชการกับนักธุรกิจไม่แบ่งแยก การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ด้วยอำนาจและเงินทอง รวมถึงการที่ผู้บริหารระดับสูงของรัฐวิสาหกิจสมรู้ร่วมคิดกับฝ่ายที่เข้าซื้อกิจการ คือสาเหตุหลักที่นำไปสู่การสูญเสียทรัพย์สินของรัฐ และในนั้น การปลอมแปลงการประเมินทรัพย์สินคือวิธีการที่พบบ่อยที่สุดและสำคัญอย่างยิ่ง

เปลี่ยนเป็นเขา หลังจากที่โต้วกั๋วจงได้ให้เบาะแสสำคัญที่เกี่ยวข้องกับที่ผู้บริหารระดับสูงขององค์กรรวมถึงผู้อำนวยการโรงงาน, รองผู้อำนวยการ, และหัวหน้าฝ่ายการเงินสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มบริษัทซานไห่ จงใจประเมินค่าทรัพย์สินของรัฐต่ำเกินไป รวมถึงเอกสารสำเนาของรายงานการตรวจสอบและประเมินทรัพย์สินภายในของโรงงานในตอนนั้นแล้ว ก็จะต้องเลือกที่จะโจมตีจุดที่ปลอมแปลงการประเมินทรัพย์สินอย่างรุนแรง ฉีกจุดทะลวงออกมาอย่างรวดเร็ว และผ่านการสืบสวนอย่างลึกซึ้งขยายผลการรบอย่างต่อเนื่อง และในที่สุดก็แสวงหาเป้าหมายทางยุทธศาสตร์ที่จะใช้จุดเดียวทำลายทั้งแนวป้องกันของศัตรูให้สิ้นซาก พูดอีกอย่างก็คือ ขอเพียงแค่สามารถสืบสวนจนแน่ชัดว่าโรงงานซินกวงมีพฤติกรรมการปลอมแปลงการประเมินทรัพย์สินจริง ก็เท่ากับว่าได้เปิดโปงเบื้องหลังอาชญากรรมที่กลุ่มบริษัทซานไห่ยักยอกทรัพย์สินของรัฐอย่างมุ่งร้าย และในขณะเดียวกันก็เป็นการล้มล้างพื้นฐานความชอบด้วยกฎหมายในการซื้อกิจการโรงงานซินกวงของกลุ่มบริษัทซานไห่จากรากฐาน