บทที่ 393: ข้าขอบคุณบรรพบุรุษแปดชั่วโคตรของแกจริงๆ!

หรงจิ่นซิ่วเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยปากถาม “นี่เป็นความหมายของพ่อเหรอ?”

หรงจิ่นเซิงยิ้มบางๆ ตอบกลับ “เป็นข้อเสนอของผม พ่อเห็นด้วยแล้ว... มิฉะนั้น ผมก็คงจะไม่พาพวกเขามาพบพี่”

“ที่เรียกว่า ‘สนับสนุนและร่วมมือ’! สนับสนุนยังไง แล้วก็ร่วมมือกันยังไง?” หรงจิ่นซิ่วคาดเดาความคิดของน้องชายได้เลือนราง แล้วถามด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์

“ปัจจุบันการปรับโครงสร้างและการซื้อกิจการของโรงงานซินกวง ได้ถูกผลักไปอยู่ใจกลางพายุแล้ว ถ้าหากไม่สามารถใช้มาตรการที่มีประสิทธิภาพไประงับได้ ก็จะยิ่งทำให้ฉวี่หงอิงกับโจวอี้ฉวยโอกาสเล่นงานต่อไป และยังจะทำให้โหวเซี่ยงหยางกับหลันคุนต้องลงมาสอบถามด้วยตัวเอง... มีความเป็นไปได้สูงที่จะดึงดูดความสนใจของท่านผู้เฒ่าเซียว... เพราะยังไงซะ หวยจิ้นฉวี่ก็เคยเป็นทหารใต้บังคับบัญชาของท่านผู้เฒ่าเซียว!” หรงจิ่นเซิงปกติไม่ค่อยจะไปสอบถามเรื่องกิจการที่หลินไห่ ส่วนใหญ่ก็ไม่อยากจะทำให้พี่สาวเกิดความระแวง เพียงแต่ว่าตอนนี้สถานการณ์ที่หลินไห่ไม่ค่อยจะดีจริงๆ เขาถึงได้ภายใต้การชี้แนะของพ่อ มาพูดทัดทานอย่างตรงไปตรงมา และก็หวังว่าพี่สาวจะยอมรับคำทัดทานอย่างง่ายดาย

หรงจิ่นซิ่วไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็เข้าใจดีว่าน้องชายพูดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย ในช่วงสองสามวันนี้ ผู้ว่าการมณฑลหลันคุนได้เรียกพบรองนายกเทศมนตรีอาวุโสกวนอี้เฟยและผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารเขตพัฒนาหวงคุนสองครั้งติดต่อกัน ได้สอบถามรายละเอียดเกี่ยวกับเรื่องการปรับโครงสร้างและซื้อกิจการของโรงงานซินกวง สำหรับเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลโหวเซี่ยงหยาง ถึงแม้จะยังไม่มีการเคลื่อนไหวที่ชัดเจน แต่ใครก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ได้รับผลกระทบจากกระแสความคิดเห็นที่โหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้วใช้มาตรการจัดการที่ไม่เป็นผลดีต่อกลุ่มบริษัทซานไห่