บทที่ 395: นี่มันขุนพลของใครกัน... เหตุใดถึงได้กล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้!

เมืองหยางเฉิง มณฑลเหลียวตง... บริษัทสตาร์ทอัพอีคอมเมิร์ซ โต้วจิ้งจิ้งกับเพื่อนร่วมงานทำงานล่วงเวลาร่วมกันจนทำแผนงานเสร็จ ก็เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว

“ทุกคนเหนื่อยแล้ว ผมเลี้ยงอาหารว่างรอบดึก” ผู้จัดการหวงไข่ตบมือแล้วยิ้มพูด สายตาของเขากวาดผ่านลูกน้องชายหญิงสองสามคน สุดท้ายก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของเด็กสาวที่ผอมเพรียวน่าหลงใหล

“ว้าว ผู้จัดการเลี้ยง ขอบคุณค่ะผู้จัดการ” ทุกคนต่างก็ตอบรับอย่างกระตือรือร้น มีเพียงโต้วจิ้งจิ้งที่แสดงท่าทีขอโทษ “ผู้จัดการคะ ฉันยังมีธุระ ขอตัวกลับก่อนนะคะ” พูดแล้ว ก็หยิบกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง แล้วรีบเดินไปยังลิฟต์ทางออก

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่จากไปอย่างรีบร้อนของโต้วจิ้งจิ้ง อารมณ์ของท่านผู้จัดการหวงไข่ก็พลันหมดลงในทันที โต้วจิ้งจิ้งไม่ไป เขายังจะเลี้ยงอะไรอีก

พนักงานหญิง ก. ที่อยู่ข้างๆ มองเจตนาแอบแฝงของผู้จัดการออกนานแล้ว เลยจงใจพูด “ฉันเดาว่าที่จิ้งจิ้งรีบกลับบ้านขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะอดใจรอไม่ไหวที่จะไปใช้โลกสองคนกับแฟนแน่ๆ” พนักงานหญิง ข. พูดอย่างประหลาดใจ “แฟนเหรอ? โต้วจิ้งจิ้งมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่?”