บทที่ 396: พวกพี่อย่ามองผมเลย... ผมก็จนปัญญาเหมือนกัน

เช้าวันที่ 28 กันยายน... กรมตำรวจมณฑล... ห้องทำงานของรองอธิบดี

“เฒ่าซ่าน... ด้วยความสัมพันธ์ของพวกเราสองคน... ฉันก็ต้องไม่พูดคำว่า ‘ขอบคุณ’ กับแกแน่นอน... ใช่แล้ว... แกช่วยพี่น้องนั่นคือสิ่งที่แกควรจะทำ... เสร็จเรื่องแล้วแกยังต้องส่งคนมาคุมตัวไอ้ของพวกนั้นกลับมาให้ฉันอย่างปลอดภัยอีก!”

“อ้อ? ท่านเลขาธิการซือหม่าก็อยู่ด้วยเหรอ? งั้นแกก็รีบส่งโทรศัพท์ให้เธอสิ... ฉันกับแกไม่มีอะไรจะพูดแล้ว” “อะไรคือเห็นสาวดีกว่าเพื่อน? ท่านเลขาธิการซือหม่านั่นก็เหมือนกับพี่สาวแท้ๆของฉัน...” ท่านรองอธิบดีโจวมือข้างหนึ่งเท้าสะเอว... มืออีกข้างหนึ่งถือโทรศัพท์... โคตรจะเท่เลย!

“พี่หนานครับ... อันที่จริงผมก็รู้ดีว่า... เรื่องนี้หลักๆ ก็ยังต้องได้รับการดูแลจากพี่... น้องชายก็ไม่พูดขอบคุณแล้ว... ดูจะห่างเหินเกินไป!” “ผมอยู่ที่หลินไห่สบายดีครับ... พี่หนานไม่ต้องเป็นห่วง... อืมๆ... ได้รับความเมตตาจากเพื่อนพ้องในยุทธภพ... ใช้ชีวิตก็ถือว่าสบายดี... ผู้นำเพื่อนร่วมงานก็ยอมรับผมได้... ไม่เคยโมโหใส่ผมเลย”

“ความเป็นคนของผมน่ะพี่ก็รู้ดีที่สุด... ซื่อสัตย์ใจดีมาโดยตลอด... มีเมตตากรุณา... ใครจะมาเข้ากับผมไม่ดี... นั่นก็ต้องเป็นปัญหาของเขาแล้ว!” “ทิวทัศน์ที่หลินไห่ไม่เลวเลยครับ... วันหยุดวันชาติมาเที่ยวสักสองวันเป็นไงครับ? ผมรับประกันว่าจะจัดการให้พี่อย่างดีแน่นอน... ได้ๆ พี่หนาน... พี่ช่วยบอกเฒ่าซ่านให้ผมหน่อยว่า... ผมอยากจะดื่มชาแล้ว!”