บทที่ 397: ให้ตายสิ... โดนวางแผนซ้อนกลซะได้!

ฉวี่หงอิงกับอู่เต้าจวินสบตากัน ความหมายก็คือเห็นรึยัง—ปากก็บอกว่าจนปัญญา อันที่จริงความคิดกลับเยอะเป็นพิเศษ... แกถ้าไม่กดดันเขา เขาก็ขี้เกียจแล้วก็ถอยไปข้างหลัง!

ข้อแรกไม่พูดถึง เพราะพ่อแม่พี่น้องภรรยาลูกหลานญาติสนิทมิตรสหายอะไรนั่น เป้าหมายเยอะเกินไปซับซ้อนเกินไปกว้างเกินไป แต่สองข้อหลัง กลับมีทิศทางที่ชี้เป้าได้อย่างชัดเจน ข้าราชการระดับกลางที่มีบารมีและพลังในการเรียกร้องในโรงงาน ก็มีแค่สองสามคน โดยพื้นฐานแล้วก็เป็นหัวหน้าของแต่ละแผนก ในนั้นก็รวมถึงหัวหน้าแผนกผลิตหวยกว่างคั่ว

ในฐานะผู้ร้องเรียนโต้วกั๋วจงถึงแม้จะไม่ได้พูด แต่พวกเขาก็เดาได้ว่า ตอนนั้นผู้ที่รับช่วงต่อและช่วยซ่อนตัวโต้วกั๋วจง ต้องเป็นหวยกว่างคั่วอย่างแน่นอน จากตรงนี้ก็สามารถวิเคราะห์ออกมาได้ว่า ความสัมพันธ์ระหว่างโต้วกั๋วจงกับหวยกว่างคั่วสองคนอันที่จริงใกล้ชิดอย่างยิ่ง ปกติกลับแสร้งทำเป็นห่างเหิน ก็เพื่อปิดบังผู้คน พูดให้ถูกก็คือ เพื่อทำให้กลุ่มบริษัทซานไห่สับสนและหลงกล

สุดท้าย ‘ผู้อาวุโสที่เกษียณไปแล้วแต่ยังคงเป็นที่เคารพนับถือ เป็นจิตวิญญาณของโรงงาน’... สำหรับเรื่องนี้ท่านผู้เฒ่าหวยจิ้นฉวี่แสดงท่าทีว่า แกก็ระบุชื่อข้าโดยตรงก็สิ้นเรื่องแล้ว!

“แค่กๆ โจวอี้พูดมีเหตุผลอย่างยิ่ง ทำให้ข้าตาสว่างในบัดดล เหมือนเปิดกะโหลก... งั้นเรื่องไม่ควรช้า พวกเราแบ่งกำลังเป็นสองสายแล้วกัน ฉันกับหัวหน้าอู่รับผิดชอบการสืบสวนครอบครัวและญาติสนิทมิตรสหายของหวังชิ่งและคนอื่นๆ โจวอี้แกก็ไปหาพ่อลูกหวยจิ้นฉวี่หวยกว่างคั่วสืบข่าว เพราะยังไงซะพวกแกก็สนิทกันดี!”