บทที่ 398: แกยังจะลังเลอะไรอีก?

เฉินอวี้หรงข่มไฟโทสะในใจ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก็พยายามทำให้น้ำเสียงของตัวเอง กลายเป็นอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง

“ตอนนั้นเป็นฉันที่เด็กเกินไป ไม่มีเรื่องก็ชอบโมโหไปเรื่อย บ่อยๆก็งอนกับเธอ การที่เสนอเลิกอันที่จริงก็แค่ประชด ตอนหลังอยากจะขอโทษก็ไม่กล้าพอ ฉันรู้ว่าในใจเธอมีความแค้นเคือง โกรธฉันมาโดยตลอด ขอร้องเธอช่วยหายโกรธที ถ้าไม่ได้จริงๆก็ด่าฉันสองสามประโยคระบายอารมณ์ อย่าได้ทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุ ตอนนี้ฉันถึงได้เข้าใจว่าชาตินี้ที่ได้พบเธอได้ใช้โชคทั้งหมดของฉันไปแล้ว!” เมื่อได้ฟังเสียงที่ดังมาจากในโทรศัพท์ ท่านผู้อำนวยการเกาก็ตะลึงไปนานสองสามวินาที แกสามารถสร้าง ‘โกรธ’ ได้มากมายขนาดนี้ ฉันก็นับถือจริงๆ!

“ตกลงแล้วเธอคิดจะทำอะไร?” กาวซงจื๋อถามเสียงหนัก

“ฉันไม่มีเจตนาอื่นจริงๆ ก็แค่อยากจะเชิญเธอกับหงอิงทานข้าวสักมื้อ รำลึกความหลังเท่านั้นเอง” เฉินอวี้หรงตอบเหมือนจะน้อยใจ

“งั้นเธอก็ไปพูดกับหงอิงสิ ถ้าหากเธอเห็นชอบฉันก็ไม่มีความเห็น... อืม ทางนี้ฉันยังมีแขกอยู่ ขอวางสายก่อนนะ” กาวซงจื๋อไม่อยากจะเสียเวลา หาข้ออ้างส่งๆแล้วก็วางสายไป