บทที่ 399: วันหน้าถ้ามีโอกาส... อีแม่นี่จะฆ่าแกให้ได้!

พรึ่บ! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมาในสมองของหวยกว่างคั่ว... ฟาดจนเขาทั้งร่างชา... ตะลึงจนอ้าปากค้าง ชิบหายแล้ว! เขาแก่จนหูแว่วไปแล้วเหรอ? ไม่น่าจะใช่! เขานอกจากท่อนล่างจะเคยบาดเจ็บแล้ว... ด้านอื่นๆ ร่างกายก็แข็งแรงปึ๋งปั๋ง... เด็กหนุ่มทั่วไปก็ยังเทียบเขาไม่ได้ เพราะฉะนั้น... ตกลงแล้วมันเกิดปัญหาขึ้นที่ตรงไหน? อีกฝ่ายรู้ได้อย่างไร...

“อะไรคือสายลับไม่สายลับ... ท่านรองอธิบดีโจวท่านนี่พูดจาเหนือจริงขึ้นเรื่อยๆแล้ว... ทำเอาผมงงไปหมดแล้ว... ฮ่าๆ... ฮ่าๆ...” หวยกว่างคั่วที่ได้สติกลับมากลืนน้ำลายอึกหนึ่ง... ใช้เสียงหัวเราะแห้งๆมาปกปิดอาการเสียอาการของตัวเอง

“สายลับคนนี้ของคุณ... ยังเป็นคนข้างกายของหรงจิ่นซิ่ว... ใช่ไหม?” โจวอี้เห็นอีกฝ่ายยังไม่ยอมรับสารภาพตามตรง...ก็เลยจุดประทัดสองนัดโยนไปอีก หวยกว่างคั่วถูกระเบิดจนมึนงงโดยสิ้นเชิง... ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม... ตาก็จ้องเขม็งไปที่โจวอี้... ราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด

“แกคือ...” เขาอยากจะถามว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไร... เพราะความลับนี้... เขาแม้แต่พ่อของตัวเองหวยจิ้นฉวี่ก็ยังไม่ได้บอก

“ไม่ต้องถามว่าผมรู้ได้อย่างไร... เพราะนี่ไม่สำคัญ... ที่สำคัญคือคำถามที่ผมถามคุณเมื่อกี้—แกยังจะลังเลอะไรอีก?” ท่านรองอธิบดีโจวชิงลงมือก่อน... ตัดบทเจตนาที่จะถามของอีกฝ่าย... และนำหัวข้อกลับไปยังจุดเริ่มต้น