บทที่ 400: ชีวิตก็เหมือนละคร... ล้วนขึ้นอยู่กับฝีมือการแสดง

วุฒิภาวะของเฉินอวี้หรงยอดเยี่ยมจริงๆ การเปลี่ยนแปลงสีหน้าเกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว เธอเตือนตัวเองไม่หยุดว่า อย่าไปชิงดีชิงเด่นกันชั่วครั้งชั่วคราว ต้องอดทน เพราะยังไงซะคืนนี้เธอก็ยังมาพร้อมกับภารกิจ

“ท่านรองอธิบดีโจวคิดจะขอบคุณฉัน คงจะไม่ใช่แค่พูดเล่นๆใช่ไหมคะ? ฉันเป็นคนจริงจัง อาจจะถือเป็นเรื่องจริงนะคะ!” เฉินอวี้หรงถามพลางยิ้มบางๆ

“จะเป็นไปได้อย่างไรล่ะครับ? การขอบคุณที่จริงใจไม่เคยอาศัยแค่คำพูด แต่ต้องดูที่การกระทำจริงๆ... การขอบคุณที่ผมมีต่อคุณเฉิน ก็ขอเริ่มจากอาหารมื้อนี้ก่อนก็แล้วกันครับ ถ้าหากคุณเฉินยังคงอยู่ที่ชวนไห่ไม่ไปไหน ผมก็สามารถเลี้ยงต่อไปได้เรื่อยๆ” ท่านรองอธิบดีโจวยิ้มตอบกลับ

“ท่านรองอธิบดีโจวก็เป็นแต่เลี้ยงข้าวคนอื่นเหรอคะ?” เฉินอวี้หรงถามอย่างเย้ยหยันเล็กน้อย

“ไม่ใช่ครับ อันที่จริงผมถนัดส่งคนไปกินข้าวมากกว่า!” โจวอี้หรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย แล้วจ้องมองเฉินอวี้หรงช้าๆ ในน้ำเสียงแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่น่าใจหาย