บทที่ 413: ใช่แล้ว... ก็เป็นพวกแกที่ไม่เห็นหัวข้าก่อน!

โจวอี้กระพริบตา ไม่ได้พูดอะไร เพราะคำพูดนี้เขาตอบไม่ได้! ตำแหน่งใหญ่กว่าหนึ่งขั้นก็ทับคนตายได้ ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายยังเป็นกรรมการประจำคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลและปลัดฝ่ายองค์กร จะมาพูดจาแขวะแกสองสามประโยคแล้วจะทำไม? เขามีเบื้องหลังก็จริง แต่พิธีการและกฎเกณฑ์ในวงราชการก็ยังต้องปฏิบัติตาม ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เห็นคนก็ตอกกลับ อ้าปากก็สวนกลับ นั่นไม่ใช่การแสดงออกที่ข้าราชการพรรคที่สุขุมควรจะมี

เพราะฉะนั้นบนใบหน้าของเขาจึงได้รักษารอยยิ้มที่ถ่อมตนไว้ตลอด ยังคงรับฟังการพูดกระทบกระเทียบและการเสียดสีของท่านปลัดฝ่ายองค์กรต่อไป—

“ก็จริงนะ สหายเสี่ยวโจวหนุ่มเกินไป ปีนี้ยังไม่ถึงสามสิบเลย ก่อนหน้านี้ก็ผ่านการเลื่อนตำแหน่งเป็นกรณีพิเศษมาหลายครั้ง ความเร็วในการเลื่อนตำแหน่งเรียกได้ว่าเป็นแบบจรวด...” “แต่ว่า... สิ่งเหล่านี้คือเหตุผลที่เราจะมองข้ามความสามารถที่โดดเด่นและผลงานที่น่าจับตามองของเขา แล้วทอดทิ้งการเลื่อนตำแหน่งข้าราชการผู้นำหนุ่มที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งให้มาแบกรับภารกิจสำคัญเหรอครับ?”

การหักมุมที่มาอย่างกะทันหันประโยคหนึ่ง ทำให้เอวของทุกคนในที่เกิดเหตุแทบจะหักในทันที เถียนเจิ้งปิงกับโก่วหงเทาตะลึงงัน มองไปยังท่านปลัดชวีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง เดี๋ยวก่อนครับ ท่านรอสักครู่! คำพูดของท่านนี่ฟังแล้วทำไมมันดูไม่ค่อยจะถูกต้องเท่าไหร่? อ้อ เข้าใจแล้ว ท่านนี่ต้องกำลังพูดจาแขวะโจวอี้แน่ๆ ใช่ไหม?

แล้วพวกเขาก็เห็นท่านปลัดชวีมีสีหน้าที่จริงจัง พูดจาหนักแน่น “ตอนนั้นผมก็ได้โต้แย้งความคิดเห็นที่ยึดติดและล้าหลังเช่นนี้อย่างเด็ดเดี่ยวไปแล้ว... ยุคสมัยไหนแล้ว ยังจะมาเล่นระบบอาวุโสอีก? หา? การตัดสินว่าข้าราชการคนหนึ่งมีความสามารถหรือไม่ยอดเยี่ยมหรือไม่ ไม่ควรจะดูว่าเขาทำงานมากี่ปี แต่ต้องดูว่าเขาทำคุณูปการอะไรบ้าง!” “ส่วนกลางส่งเสริมมาโดยตลอดว่า ‘เลื่อนตำแหน่งและสนับสนุนพลังใหม่ๆอย่างกล้าหาญ’ ‘บ่มเพาะและคัดเลือกข้าราชการหนุ่มที่ยอดเยี่ยมอย่างเต็มที่’ ‘ไม่ยึดคุณสมบัติแต่ยึดผลงาน ไม่ยึดระดับตำแหน่งแต่ยึดความสามารถ’ ท่านเลขาธิการโหวกับผมต่างก็เห็นว่า เสี่ยวโจวไม่ว่าจะมองจากประวัติ, ความสามารถ, หรือผลงาน ก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในการดำรงตำแหน่งรองอธิบดีอาวุโส”