บทที่ 416: ข้อหาก่อเรื่องทะเลาะวิวาท... พวกแกคู่ควรที่จะได้รับ

“เถ้าแก่ระวังครับ!” ถ้าหากไม่ใช่เพราะบอดี้การ์ดสองคนที่อยู่ข้างหลังมือไวตาไว... ยื่นมือออกไปพยุงไว้ทีหนึ่ง... ชายหนุ่มแซ่สือก็คงจะล้มหงายหลังสี่ขาชี้ฟ้าไปแล้ว

“พวกแกทำอะไร?” หลังจากที่พยุงเถ้าแก่ขึ้นแล้ว... บอดี้การ์ดหวังเผิงก็ก้าวไปข้างหน้าด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร... แล้วสบตากับชายสองคนที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน

ซ่าวหมิงเป่าจ่อบัตรประจำตัวตำรวจไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายโดยตรง... ในสายตาแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่เย็นเยียบ... แล้วเตือนเสียงเย็น “รีบไสหัวไปให้ไกลๆ... ลองมารบกวนอีกทีสิ? จะหักกรงเล็บพวกแกให้หมด!” ตำรวจ? หวังเผิงเหลือบมองบัตรประจำตัวตำรวจ... แล้วก็เหลือบมองชายที่แววตาอำมหิต... รูม่านตาก็อดไม่ได้ที่จะหดตัวลงเล็กน้อย... ในใจคิดว่า ไอ้หมอนี่แม่งหน้าตาเหมือนมาเฟียยิ่งกว่าข้าอีก... จะเป็นตำรวจได้อย่างไร?

“เข้าใจผิดครับ! ผมไม่มีเจตนาจะรบกวนคุณสุภาพสตรีคนสวยท่านนี้... ก็แค่ต้องการจะทำความรู้จักเท่านั้นเอง” สือหยวนโป๋ขยับแว่น... แล้วเดินเข้าไปข้างหน้าอีกครั้งอธิบายอย่างจริงใจ อันที่จริง... ท่าทางที่สุภาพอ่อนโยนของเขา... ทั้งร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายของ ‘ชนชั้นสูง’ และ ‘ผู้ประสบความสำเร็จ’... ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไปเกี่ยวข้องกับ ‘อันธพาล’ ‘นักเลง’

แต่ในสายตาของซ่าวหมิงเป่ากับจูเจี้ยนผิง... นี่ก็คือไอ้คนถ่อยสกปรกที่คิดจะแตะต้องภรรยาท่านอธิบดีโจว ดูดีแต่เปลือก... สันดานหมา... อันที่จริงในท้องเต็มไปด้วยความชั่วช้าสามานย์