บทที่ 417: ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น... เดี๋ยวฉันให้โจวอี้ไปสอบถามให้!

“ท่านเลขาธิการโหวครับ ผมขอรับโทรศัพท์หน่อย” เซวียเป่ากั๋วขออนุญาตโหวเซี่ยงหยาง แล้วก็หยิบมือถือขึ้นมารับสาย มือถือเครื่องนี้ของเขาเป็นของใช้ส่วนตัว นอกจากผู้นำที่สำคัญแล้ว ก็คือคนในครอบครัว

“เป่ากั๋ว เมื่อกี้คนขับรถของหยวนโป๋บอกว่า หยวนโป๋ที่หน้าประตูตึกจินตูถูกตำรวจจับไปแล้ว” เมื่อได้ฟังน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวของภรรยา เซวียเป่ากั๋วก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว มีตำรวจมาจับหลานชายของเขาเหรอ? ตำรวจที่ไหนกล้าขนาดนี้? สถานีตำรวจย่อยเขต? สถานีตำรวจเมือง? หรือว่าเป็นกรมตำรวจมณฑล? แล้วก็เพราะอะไรถึงจับคน? หยวนโป๋ทำผิดกฎหมายอะไร?

หลานชายของเขาเขาก็รู้ดี ตั้งแต่เล็กก็ไปเรียนต่อที่ออสเตรเลีย หลังจากที่สำเร็จการศึกษาแล้ว ก็ประกอบธุรกิจอยู่ที่ต่างประเทศมาโดยตลอด ได้ยินว่าได้ร่วมมือกับหรงจิ่นเซิงจากตระกูลหรงก่อตั้งบริษัทแห่งหนึ่ง สินทรัพย์อย่างน้อยก็เกินร้อยล้าน เป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถและไม่ถือตัวอย่างแท้จริง ที่น่าชื่นชมยิ่งกว่านั้นก็คือ นิสัยของหลานชายก็เก็บตัวและเงียบขรึม ไม่เคยอาศัยบารมีครอบครัวมาหยิ่งผยอง ทำชั่วสารพัดเลย จะว่าไป หนุ่มที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ จะไปทำผิดกฎหมายได้อย่างไร? เพราะฉะนั้นต้องเป็นความผิดของตำรวจพวกนั้นแน่นอน!

“สถานการณ์โดยละเอียดเป็นอย่างไร?” ในใจของเซวียเป่ากั๋วค่อนข้างโกรธ แต่บนใบหน้ากลับไม่ไหวติง เพราะในสายตาของเขา นี่คือเรื่องเล็กน้อยที่แก้ไขได้ง่ายอย่างยิ่ง

“คือหยวนโป๋เห็นเด็กสาวสวยคนหนึ่ง อยากจะทำความรู้จัก ผลคือมีตำรวจนอกเครื่องแบบสองคนไม่มีเรื่องก็หาเรื่อง เข้าไปทั้งผลักทั้งดัน ปากก็ยังไม่สะอาด บอดี้การ์ดของหยวนโป๋ทนไม่ไหว ก็เลยเกิดการปะทะกับตำรวจนอกเครื่องแบบพวกนั้น... ผลคือก็ถูกจับไปทั้งหมด!” ทางฝั่งโทรศัพท์จงลี่อวิ๋นพูดอย่างโมโห