บทที่ 424: นี่ล้วนแต่เป็นโชคชะตา... อิจฉาไปก็ไม่ได้อะไร!

เมื่อได้ฟังคำตอบนี้ของท่านเลขาธิการเจี่ยน... รองนายกเทศมนตรีเมืองปักกิ่งจงลี่กวงก็รู้สึกเพียงว่าสมองหมุนติ้ว... ตามมาด้วยความเสียใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ที่เสียใจจนไส้เขียว... อยากจะตบหน้าตัวเองสองฉาด

ไม่โทรไป... ก็แค่ถูกกักกันตัวทางปกครองเจ็ดวัน โทรไปแล้ว... เวลากักกันกลายเป็นสิบห้าวัน! แล้วทำไมเขาถึงได้ปากอยู่ไม่สุขโทรไปสายนี้? เจี่ยนว่านเหยียนเลือกโหมดคูณสองโดยตรง... และดูจากสถานการณ์แล้ว... ถ้าหากจงลี่กวงยังไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงยังคงขอความเห็นใจต่อไป... งั้นการคูณสองนี้ก็ยังมีความเป็นไปได้ที่จะกลายเป็นซูเปอร์คูณสอง...

“ท่านเลขาธิการครับ... คือว่า... ลูกเขยของท่านบอกว่าเจ็ดวันครับ!” ด้วยความขมขื่นและจนปัญญาอย่างสุดซึ้ง... จงลี่กวงก็เตือนอย่างระมัดระวัง

“เหรอ? ไม่เป็นไร... ฉันเชื่อว่าในเรื่องนี้... เขาจะเชื่อฟังความคิดเห็นของฉัน” เจี่ยนว่านเหยียนพูดเรียบๆ บางคนก็คือไม่ถึงแม่น้ำฮวงโหใจไม่ตาย... ไม่ชนกำแพงใต้ไม่หันกลับ เขาไม่ใช่ว่าไม่ให้โอกาสตระกูลเซวีย... ถ้าหากตระกูลเซวียสามารถแสดงความขอโทษและความจริงใจที่เพียงพอในทันที... มาขอขมาขอโทษลูกสาวของเขา... งั้นเขาก็ต้องไม่ปล่อยคนแน่นอน...

“ท่านเลขาธิการครับ... ท่านดูสิครับ... จะยังคงนับเป็นเจ็ดวันได้ไหมครับ... รอให้ไอ้สารเลวนั่นออกมา... ผมจะให้เขาไปโค้งคำนับขอขมาลูกสาวของท่านแน่นอนครับ” จงลี่กวงวิงวอนเกือบจะด้วยน้ำเสียงที่อ่อนน้อมถ่อมตน ตอนแรกเขารู้สึกว่าการกักกันเจ็ดวันยอมรับไม่ได้... แต่พร้อมกับการที่ระยะเวลากักกันเพิ่มขึ้นถึงสิบห้าวัน... เขากลับรู้สึกว่าสามารถรักษากักกันเจ็ดวันไว้ได้ก็ถือเป็นโชคดีอย่างยิ่งแล้ว!