ตอนที่ 424
บทที่ 426: นี่คือการใส่ร้าย... คือการป้ายสี...
minibunny · 6,701 ตัวอักษร
พร้อมกับการที่คำพูดของเฝิงซื่อเฉิงสิ้นสุดลง ทั้งห้องประชุมก็พลันไร้เสียงในทันที อะไรคือหินก้อนเดียวก่อคลื่นพันชั้น อะไรคือฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ แค่ดูจากสีหน้าที่ตกตะลึงของโก่วหงเทาที่ราวกับถูกหินทุบหัว ราวกับถูกฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อม ก็พอจะรู้ได้เลือนราง และรวมถึงเถียนเจิ้งปิง สมาชิกคณะผู้บริหารพรรคแต่ละคนบนใบหน้าก็มีสีหน้าที่น่าดูชมอย่างยิ่ง มีทั้งตกใจจริง แกล้งทำเป็นตกใจ และยังมีที่ไม่ไหวติง
“นี่คือการใส่ร้าย คือการป้ายสี...” โก่วหงเทาที่ได้สติกลับมาอดไม่ได้ที่จะตวาดออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว เขาจ้องมองเลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเฝิงซื่อเฉิงอย่างโหดเหี้ยม ราวกับว่า... ไม่สิ... ในตอนนี้อีกฝ่ายก็คือศัตรูที่ไม่ขออยู่ร่วมโลกของเขา
“ท่านรองอธิบดีโก่วอย่าเพิ่งตื่นเต้นเกินไป ใจเย็นๆหน่อย ฟังท่านเลขาธิการเฝิงพูดให้จบก่อน” รองอธิบดีจางเยี่ยนเฟยพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ จางหย่งเลี่ยงเหลือบมองจางเยี่ยนเฟยแวบหนึ่ง ภายนอกดูเหมือนอีกฝ่ายจะพูดเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี แต่ความจริงแล้วกลับเป็นการเตือนให้ทุกคนเห็นว่าอารมณ์ของโก่วหงเทาผิดปกติเกินไป
เถียนเจิ้งปิงมองเฝิงซื่อเฉิงด้วยสายตาที่บึ้งตึง แล้วพูดอย่างเย็นชา “มีเรื่องแบบนี้ ทำไมไม่รายงานให้ฉันทราบล่วงหน้า?” ตามธรรมเนียมแล้ว เฝิงซื่อเฉิงควรจะรายงานเรื่องนี้ให้รองอธิบดีอาวุโสโจวอี้ทราบก่อน แล้วค่อยให้โจวอี้มารายงานให้เถียนเจิ้งปิงทราบ... หรือว่า ก็สามารถรายงานให้เถียนเจิ้งปิงทราบโดยตรงได้เช่นกัน คือไม่ควรจะโยนเรื่องนี้ขึ้นมากลางที่ประชุมคณะผู้บริหารพรรคโดยตรง แต่ว่ากันอีกที คุณสามารถพูดได้ว่าเฝิงซื่อเฉิงไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่รักษากฎเกณฑ์ แต่กลับไม่สามารถพูดได้ว่าเฝิงซื่อเฉิงไม่มีสิทธิ์ที่จะรายงานสถานการณ์ในที่ประชุมโดยตรง
“เพราะว่าทางฝั่งผม...” เฝิงซื่อเฉิงกำลังจะแต่งข้ออ้างขึ้นมาเพื่อยืนกราน กลับถูกท่านรองอธิบดีโจวเอ่ยปากตัดบท “สหายซื่อเฉิงได้รายงานให้ผมทราบแล้ว ผมให้เขาไปวิเคราะห์และตรวจสอบเนื้อหาในจดหมายร้องเรียนก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ข้อมูลที่ไม่เป็นจริงที่ไล่จับลมคว้าเงาและสร้างเรื่องจากความว่างเปล่าบางอย่าง ส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงของท่านรองอธิบดีโก่ว” “แต่คาดไม่ถึงเลยว่า จดหมายร้องเรียนจะมาทีละฉบับๆ เพราะฉะนั้นสหายซื่อเฉิงถึงได้นำเรื่องนี้ขึ้นมาในที่ประชุม! และก่อนหน้านี้ที่ยังไม่ทันได้รายงานให้ท่านอธิบดีทราบ คือความรับผิดชอบของผม!”
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น
