บทที่ 427: จะต่อสู้ศึกนอก... ต้องจัดการภายในให้สงบก่อน

เถียนเจิ้งปิงได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย พยักหน้า แล้วก็ถามอย่างเงียบเชียบ “แล้วท่านรองอธิบดีโจวกับสหายซื่อเฉิงมีความเห็นว่าอย่างไร?” คำพูดนี้ถามคนสองคน แต่สายตาของเถียนเจิ้งปิงกลับจ้องเขม็งอยู่ที่ใบหน้าของท่านรองอธิบดีโจว เพราะเขารู้ดีว่า ความเห็นของเฝิงซื่อเฉิงไม่สำคัญ ที่สำคัญต้องดูความคิดและแผนการของโจวอี้

“โดยส่วนตัวแล้วผมแน่นอนว่าเชื่อมั่นในสหายโก่วหงเทา แต่สำหรับสถานการณ์ที่สะท้อนออกมาในจดหมายร้องเรียน ก็ไม่สามารถที่จะไม่สนใจได้... ถ้าหากไม่ทำอะไรเลย ก็ทั้งไม่สอดคล้องกับขั้นตอนและหลักการ และยังส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของสหายหงเทาอีกด้วย... เพราะฉะนั้นผมคิดว่าควรจะสืบสวนสักหน่อย เพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้แก่สหายโก่วหงเทา!” ท่านรองอธิบดีโจวขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดเหมือนจะค่อนข้างลำบากใจ

เฝิงซื่อเฉิงรีบพยักหน้าเห็นด้วยทันที “ท่านรองอธิบดีโจวพูดถูกครับ ควรจะสืบสวนและตรวจสอบสักหน่อยจริงๆ จะปล่อยให้สหายหงเทาต้องทนทุกข์กับมลทินที่ไม่อาจชำระล้างไม่ได้”

เถียนเจิ้งปิงแทบจะถูกสองคนนี้ที่คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับทำเอาโมโหจนหัวเราะออกมา อะไรคือ ‘คืนความบริสุทธิ์ให้โก่วหงเทา’ อะไรคือ ‘ทนทุกข์กับมลทินที่ไม่อาจชำระล้าง’ โก่วหงเทาบริสุทธิ์หรือไม่บริสุทธิ์ ข้าจะไม่รู้เหรอ? ไม่พูดเรื่องอื่น แค่สองอย่างมังกรทองตัวน้อยกับหยกเหอเถียน ก็ล้างผิดไม่ได้โดยสิ้นเชิงแล้ว! เพราะฉะนั้น ไอ้แซ่โจวแกนี่คือคิดจะจัดการโก่วหงเทาให้ตาย?

ไม่... ไม่ใช่แค่นั้น! ทั้งกรมตำรวจ ใครบ้างจะไม่รู้ว่าโก่วหงเทาคือคนของข้า จัดการโก่วหงเทาก็เท่ากับกำลังจัดการข้า! ทว่าเมื่อเขามองดูสายตาที่ท่านรองอธิบดีโจวส่งมา ที่ดูเหมือนจะแฝงไว้ด้วย ‘ก็จัดการแกแล้วจะทำไม’ ที่ใสซื่อ ในใจนอกจากจะโกรธจัดแล้ว กลับก็ค่อยๆ กลับมาสงบลง