บทที่ 437: หนี... หรือไม่หนี!

หลังจากที่โจวอี้พูดประโยค ‘ทุกท่านคิดว่ายังไง’ จบลง รอบข้างก็พลันเงียบไปทีหนึ่ง แต่ในไม่ช้า เผิงเจียเสวียก็ได้เอ่ยปากเห็นด้วยเป็นคนแรก “ท่านรองอธิบดีโจวพูดถูกอย่างยิ่งครับ ต่อกลุ่มอิทธิพลมืดที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ ประหารชีวิตก็ถือว่าถูกเกินไปแล้ว” เสิ่นเจิ้นตงกับซูฉินและคนอื่นๆ ก็รีบพยักหน้าเห็นด้วยตามมา

คนส่วนใหญ่ในหมู่พวกเขาต่างก็รู้ดีว่า กลุ่มอิทธิพลมืดประเภทที่สองและสามที่ว่านี้ ผู้ที่ร้อนตัวก็มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นหยางหมิงซานกับกัวจื่อคุน นี่เป็นการพิสูจน์ให้เห็นอย่างเต็มที่อีกครั้งว่า ท่านรองอธิบดีโจวมาอย่างมีการเตรียมพร้อม และผู้มาเยือนไม่หวังดี! หากมองจากตรงนี้แล้ว สถานการณ์ของหยางหมิงซานกับกัวจื่อคุน เกรงว่าจะอันตรายแล้ว!

“ขอบคุณสำหรับการต้อนรับของท่านเลขาธิการเสิ่นและท่านนายกเทศมนตรีซูครับ งานเลี้ยงต้อนรับมื้อนี้ยอดเยี่ยมมาก ผมหวังจากใจจริงว่า งานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่จะจัดขึ้นในไม่ช้า ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ก็จะสามารถเข้าร่วมได้” เมื่อเห็นว่าเวลาเกือบจะถึงแล้ว โจวอี้ก็ลุกขึ้นยืน จับมือกับเสิ่นเจิ้นตงและซูฉินและคนอื่นๆทีละคน แล้วยิ้มพูด

“แน่นอนครับๆ” เสิ่นเจิ้นตงกับซูฉินและคนอื่นๆต่างก็ยิ้มพยักหน้า จากนั้นก็ได้ไปส่งโจวอี้ออกจากห้องจัดเลี้ยงพร้อมกัน จนกระทั่งคณะของทีมกำกับดูแลได้เดินเข้าไปในลิฟต์ พร้อมกับการที่ประตูลิฟต์ค่อยๆปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นเจิ้นตงก็ค่อยๆจางหายไป หันกลับมามองห้องจัดเลี้ยงที่ยังคงเงียบสงัด อดไม่ได้ที่จะแอบตกใจในใจ

การตีหญ้าให้งูตื่นครั้งนี้ของโจวอี้ ได้สร้างผลในการข่มขู่และเตือนอย่างแข็งแกร่งจริงๆ และผลที่ตามมาก็ไม่น้อย! และประโยคที่ว่า ‘หวังว่างานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่จะจัดขึ้นในไม่ช้า ทุกท่านที่นั่งอยู่ที่นี่ก็จะสามารถเข้าร่วมได้’ ยิ่งแฝงไว้ด้วยการบอกใบ้ที่น่าขนลุก